Blog

Γιατί είναι απωθητικό το ΚΚΕ

2011-05-27 14:50

-Το ΚΚΕ δεν αντιλαμβάνεται το τι θέλει ο "κόσμος".
-Το ΚΚΕ δεν ξέρει να μιλήσει στον "κόσμο".
-...και άλλα τέτοια ηχηρά.
Μετά τόσες φορές που τα έχω ακούσει αυτά τις τελευταίες μέρες, είπα να επισκεφτώ τον ψυχαναλυτή μου και να τον φέρω στην ΚΟΒ, όπου έχουμε πέσει σε βαθυά κατάθλιψη από τον λαό που μας γύρισε την πλάτη, γιατί δεν έχουμε facebook (εγώ έχω, στην ζούλα).
Aλλά μετά κάθησα και σκέφτηκα:
-Γιατί το απολιτικ (δεν το λέω εγώ, οι ίδιοι το υπερασπίζονται) συνοθύλευμα της πλατείας Συντάγματος είναι ο "κόσμος", και οι διπλάσιες τριπλάσιες απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, δεν είναι;
-"Α, μα το λέει ο ...Προτοσάλτε!", ψέματα θα πει;
Να προσθέσω (και για τους πιο ψαγμένους), για τον ίδιο λόγο που κάποιοι πάνε στην πορεία της ΓΣΕΕ "για να είναι με τον κόσμο", ενώ το ΠΑΜΕ με περισσότερο κόσμο στις συγκεντρώσεις του είναι ...σεχταριστικό!
-Το πρόβλημα δεν είναι πως το ΚΚΕ δεν αντιλαμβάνεται το τι θέλει (και αυτός) ο κόσμος. Το πρόβλημα είναι ακριβώς, πως το ΚΚΕ επισημαίνει πως αυτό που θέλει αυτός ο κόσμος (επιστροφή στον "καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο" της δεκαετίας του '80) είναι πρακτικά ανέφικτο! (μια πολύ καλή ανάλυση εδώ: [ celinathens.blogspot.com/2011/05/blog-post_26.html ])
Κανείς δεν αγάπησε ποτέ τους άγγελους κακών ειδήσεων, και αυτό κάνει το ΚΚΕ απεχθές ("όλα μαύρα τα βλέπετε", "εσείς όλο την καταστροφή φέρνετε" κλπ), σε όσους δεν έχουν το κουράγιο να αποδεσμευτούν από τις ψευδαισθήσεις τους , δηλαδή -κακκά τα ψέματα- από μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.
Και υπάρχει και κάτι που το κάνει ακόμη απεχθέστερο:
-Τι ακούγεται πιο ελκυστικό; Το ότι (δήδεν -τάχαμου) μπορεί να σταματήσει ο καπιταλιστικός οδοστρωτήρας με ανώδυνα beach party διανθισμένα με μουσική και καμάκι στις πλατείες, ή πως έχουμε πόλεμο και χρειάζονται θυσίες, και μάλιστα με αβέβαιο για αυτούς που θα τις υποστούν αποτέλεσμα, μια κανείς δεν εγγυάται πως την νίκη ή τα αγαθά της θα τα απολαύσουν οι δικές μας γενιές; Εσείς τι από τα δύο θα θέλατε να πιστέψετε;
Πρόβλημα νο2:
Σε κανέναν δεν αρέσει να του λένε πως είναι μαλάκας!
-Μα δεν το λέμε ρε σύντροφε! θα μου αντιτείνει κάποιος και με το δίκιο του. Λοιπόν έχω δυσάρεστα νέα. Μπορεί να μην το λέμε, αλλά διαρκώς το υπενθυμίζουμε. Γιατί ο μέσος άνθρωπος δεν σκέφτεται ορθολογικά, αλλά με βάση το θυμικό. Οταν λοιπόν του λες (και πολύ σωστά) πως όλες σου οι θέσεις από το '90 και δώθε έχουν επαληθευτεί πλήρως,
και εσύ τα λες 20 χρόνια τώρα και κανείς δεν σε ακούει, τι νομίζετε πως καταλαβαίνει ο άλλος; Πως είχες δίκιο; -Αμ δε! Πως του λες πως εσύ είσαι ο έξυπνος που τα έλεγες, και αυτός ο μαλάκας που δεν σε άκουγε, καταλαβαίνει! Και σε αντιπαθεί!
- Και τι να κάνουμε; Να μην λέμε πως είμαστε δικαιωμένοι για να μην αισθανθούν μειωμένοι οι ψηφοφροι του ΠΑΣΟΚ; Οχι βέβαια. Θα συνεχίσουμε, και όσοι πιστοί προσέλθετε. Αλωστε το ΚΚΕ δεν είναι αστικό κόμμα να μετράει τα κουκιά του. Αν ο μέσος εργάτης δεν καταλάβει πως πρέπει να αγωνιστεί ο ίδιος για τα συμφέροντα του, δουλειά δεν γίνεται. Και με το να τον καλοπιάνεις με αυτά που θέλει να ακούσει δεν θα το καταλάβει ποτέ! Τελικά ναι, το ΚΚΕ είναι απεχθές και αναχρονιστικό σε όσους έχουν γαλουχηθεί με την ιδέα πως μπορεί κάποιος άλλος "από τα πάνω" να τους σώσει, -και αυτοί είναι πλειοψηφεία! Οι αλήθειες του ΚΚΕ είναι δυσάρεστες.
-Γιατί το ΚΚΕ έχει "ξύλινη γλώσσα", πράγμα για το οποίο βέβαια κανείς δεν έχει κατηγορήσει τον πρωθυπουργό μας που μιλάει 2 ώρες χωρίς να λέει τίποτα, ούτε βέβαια και τον πατέρα του ο οποίος έμεινε στην ιστορία εκτός των άλλων και για την "ετεροχρονισμένη δομική αντιπαλότητα" για να μην μιλήσουμε για τις αναλύσεις των αστών οικονομολόγων -δημοσιογράφων. Ελεος πια!
Δηλαδή είναι ξύλινη γλώσσα να λες τον ιμπεριαλισμό- ιμπεριαλισμό,τον καπιταλισμό -καπιταλισμό και τις κοινωνικές τάξεις -κοινωνικές τάξεις, και δεν είναι άμα λες τον ιμπεριαλισμό -"διεθνή παράγοντα", τον καπιταλισμό -"οικονομία της αγοράς", και τις κοινωνικές τάξεις -"κοινωνικούς εταίρους";
- Γιατί η Παππαρήγα  είναι κοντή και ...άσχημη! Να πληροφορήσω τους πάντες πως η πρόταση μου προς την Βίκη Καγιά να αναλάβει Γ.Γ. σκάλωσε κάπου στην επιτροπή πόλης. Οσοι έχουν αυτό το πρόβλημα, δεν έχουν παρά να εγγραφούν μαζικά στο Κόμμα για να με υποστηρίξουν!
-Γιατί έγραψα όλα τα παραπάνω;
Γιατί εχω βαρεθεί να βάζω ζητήματα πολιτικής και να μου απαντάνε με ζητήματα image και lifestyle!
Συμπέρασμα:
Το ΚΚΕ είναι αυτό, και σε όποιον αρέσει (το image του!)
Συμπέρασμα νο2: Αν δεν αρέσει σε πολλούς, ας ετοιμάζονται για τα χειρότερα (για αυτούς και όχι για το ΚΚΕ, αυτό έχει περάσει και μεγαλύτερες φουρτούνες και άντεξε).
Συμπέρασμα νο3: Ας μιλήσουμε επιτέλους για πολιτική, το  τερέν του lifestyle, το αναγνωρίζουμε πως δεν είναι δικό μας. Αλλά σάμπως είναι του μέσου λαϊκού ανθρώπου; Εκεί τον ρίχνουν για να τον παίζουν στην έδρα τους.

Το ΚΚΕ το έχει καταλάβει. Οι υπόλοιποι;

 

Το μανιφέστο των διαδηλωτών της Ισπανίας...

2011-05-25 16:27

Το βρήκα στην sibilla, σχόλια (με κόκκινο) και υπογραμμίσεις δικά μου.

Από το karios.gr, μέσω "press-gr"

Για μία ακόμα φορά, είμαστε όλοι το ίδιο. Αλλάξτε τα ονόματα των δύο κομμάτων του δικομματισμού, αλλάξτε τα ονόματα των πόλεων και ταυτιστείτε ελεύθερα.(;)
Το μανιφέστο των Ισπανών διαδηλωτών
Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν εσάς: τους ανθρώπους, που ξυπνούν κάθε πρωί για να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Οι άνθρωποι, που δουλεύουν σκληρά κάθε ημέρα για να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον για τους γύρω τους.
Μερικοί από μας θεωρούνται προοδευτικοί, άλλοι συντηρητικοί. Μερικοί από εμάς πιστεύουν στο Θεό, μερικοί όχι. Μερικοί από...

εμάς έχουν σαφώς καθορισμένες ιδεολογίες, άλλοι είναι απολιτίκ, αλλά είμαστε όλοι (όλοι μαζί «τα πάντα όλα», αναρχικοί, κομμουνιστές, δεξιοί, σοσιαλδημοκράτες, φασίστες κλπ....)ανήσυχοι και εξοργισμένοι για τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προοπτικές που βλέπουμε γύρω μας: τη διαφθορά ανάμεσα σε πολιτικούς, επιχειρηματίες, τραπεζίτες, αφήνοντας μας αβοήθητους, χωρίς φωνή.
Αυτή η κατάσταση έχει γίνει κανονικά, μια καθημερινή ταλαιπωρία, χωρίς ελπίδα. Αλλά αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε τα πράγματα, ήρθε η ώρα να οικοδομήσουμε μια καλύτερη κοινωνία μαζί.(όλοι οι προηγούμενοι....!) Ως εκ τούτου,υποστηρίζουμε ότι:
Οι προτεραιότητες για κάθε προηγμένη κοινωνία πρέπει να είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη, η ελευθερία του πολιτισμού, η βιωσιμότητα και η ανάπτυξη, η ευημερία και η ευτυχία των ανθρώπων.
Αυτά είναι αναφαίρετες αξίες που πρέπει να ισχύουν στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, καθώς και τα δικαιώματα των καταναλωτών(!) για μια υγιή και ευτυχισμένη ζωή.

(Εδώ περιγράφει τον σοσιαλισμό, αλλά το προσπερνάμε αφού είναι ...απολιτικ, ...και προφανώς δεν τον θεωρούν απαραίτητο όρο για την εκπλήρωση των παραπάνω)
Η τρέχουσα κατάσταση της κυβέρνησης και του οικονομικού μας συστήματος, (ούπς! Της κυβέρνησης ή του οικονομικού συστήματος; Δηλαδή μια άλλη κυβέρνηση θα τα κατάφερνε καλύτερα με το αυτό οικονομικό σύστημα; Και αν ναι, τότε που το πρόβλημα με το τελευταίο; Και μόνο η τρέχουσα; Δηλαδή σε άλλες καταστάσεις η παρούσα κυβέρνηση και το τρέχον οικονομικό σύστημα θα μπορούσαν να αποδειχτούν επαρκή;) δεν φροντίζουν αυτά τα δικαιώματα, και με πολλούς τρόπους αποτελούν εμπόδιο για την πρόοδο της ανθρωπότητας.
Η δημοκρατία ανήκει στο λαό το οποίο σημαίνει ότι η κυβέρνηση αποτελείται από κάθε έναν από εμάς. Ωστόσο, στην Ισπανία, τα περισσότερα μέλη της πολιτικής τάξης δεν μας λαμβάνουν καν υπόψη. Οι πολιτικοί θα πρέπει να μεταφέρουν τη φωνή μας στα θεσμικά όργανα, διευκολύνοντας την πολιτική συμμετοχή των πολιτών μέσω άμεσων καναλιών, κάτι που θα προσφέρει το μεγαλύτερο όφελος για την ευρύτερη κοινωνία. Ο ρόλος τους είναι να πλουτίζουν και να ευημερούν εις βάρος μας, που είμαστε απλοί θεατές της δικτατορίας των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων  («η αστική δημοκρατία δεν είναι παρά η δικτατορία της αστικής τάξης» Κ.Μαρξ) που έχουν στην κατοχή τους στην εξουσία μέσω του δικομματισμού των
PP & PSOE.
Η επιθυμία για εξουσία και η συσσώρευση της σε λίγους δημιουργεί ανισότητα, ένταση και αδικία, η οποία οδηγεί στη βία, την οποία εμείς απορρίπτουμε. (σε μία σειρά, όλες οι ψευδαισθήσεις και οι παρανοήσεις μαζεμένες, και μάλιστα στο τετράγωνο: Την ανισότητα την δημιουργεί η κατοχή των μέσων παραγωγής από μία και μόνο τάξη μέσα στην κοινωνία. Αν αυτή η τάξη θέλει να διατηρήσει την κατοχή αυτών των μέσων, τότε αναγκαστικά θα καταπιέσει τις υπόλοιπες που τα διεκδικούν. Είναι θέμα πολιτικής οικονομίας και όχι ψυχανάλυσης –επιθυμία για εξουσία- ούτε μεταφυσικής. Και φυσικά δεν είναι και θέμα δικοματισμού. Εξίσου άνισες κοινωνίες υπάρχουν και σε χώρες που οι κυβερνήσεις συνεργασίας είναι υποχρεωτικές σχεδόν από τον εκλογικό νόμο, όπως η Ιταλία και η Κύπρος. --Και απορρίπτεται και η βία! Δηλαδή θα συγκινηθούν οι κεφαλαιοκράτες άμα κάτσουν και πίνουν μπύρες σε μία πλατεία για κανένα δίμηνο, και θα τους παραδώσουν την εξουσία! Εδώ οι αυταπάτες σπέρνονται με ...μηχάνημα!) Το πεπαλαιωμένο και αφύσικο οικονομικό μοντέλο ωθεί την μηχανή της κοινωνίας σε έναν συνεχόμενο κύκλο όπου οι λίγοι πλουτίζουν και οι πολλοί γίνονται φτωχότεροι. Μέχρι την κατάρρευση.
Η θέληση και ο σκοπός του ισχύοντος συστήματος είναι η συσσώρευση του χρήματος, όχι όμως όσον αφορά την απόδοση του για την ευημερία της κοινωνίας. Σπαταλώντας πόρους, μολύνοντας τον πλανήτη, δημιουργώντας ανεργία και δυσαρεστημένους πολίτες.
Οι πολίτες είναι τα γρανάζια μιας μηχανής σχεδιασμένης για να πλουτίσει μια μειοψηφία την οποία δεν αφορούν οι ανάγκες μας. Είμαστε ανώνυμοι, αλλά χωρίς εμάς τίποτε από αυτά δεν θα υπήρχε, γιατί εμείς κινούμε τον κόσμο. (χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά....)
Αν ως κοινωνία (μόλις μάθαμε και πως η κοινωνία είναι εννιαία και δεν χωρίζεται σε αντιμαχόμενες μεταξύ τους τάξεις...) δεν μάθουμε να εμπιστευόμαστε το μέλλον μας, ζώντας σε μια ανεξέλεγκτη οικονομία  (καθόλου ανεξέλεγκτη δεν είναι, ελέγχεται πλήρως από το κεφάλαιο) η οποία δεν επιστρέφει ποτέ τον παραγόμενο πλούτο στους περισσότερους, δεν θα μπορέσουμε να εξαλείψουμε τις αδικία απ’ την οποία υποφέρουμε.
Χρειαζόμαστε μία ηθική επανάσταση. (και εμείς οι κολημμένοι νομίσαμε πως χρειάζοταν μία κανονική επανάσταση, που θα αφαιρούσε από την άρχουσα τάξη τα μέσα παραγωγής και την εξουσία...)  Αντί να τοποθετούμε τα χρήματα πάνω τους ανθρώπους, ας τα φέρουμε στην υπηρεσία των ανθρώπων.  (να και «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη» -αλλά τα κέρδη να εξακολουθήσουν στον αιώνα τον άπαντα-... και αναρωτιώμαστε και εμείς αν έχουν πολιτικό πρόσιμο τα παιδιά... χαραμίζεσαι στην Ελλάδα ρε Τσίπρα....)Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα. Δεν είμαι ένα προϊόν αυτού που αγοράζω ,του λόγου για τον οποίο το αγοράζω, ούτε αυτού από τον οποίο το αγοράζω.
Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.
Νομίζω ότι μπορώ να τα αλλάξω.
Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.
Γνωρίζω ότι μαζί μπορούμε .Γνωρίζω ότι μπορώ να βοηθήσω. (σε τι ακριβώς;)
Ξέρω ότι μαζί μπορούμε. (να κάνουμε τι, και σε ποια κατεύθηνση;)

Ιδού γιατί βομβαρδίζουν τη Λιβύη - Ο ρόλος των διεθνών τραπεζών

2011-05-20 12:48

11-05-2011 16:27:49

ImageMια διαφορετική άποψη για τα πραγματικά αίτια του εμφυλίου πολέμου και του βομβαρδισμού της Λιβύης από την ομάδα του netone.gr.

"Αρκετοί σχολιαστές και αρθρογράφοι έχουν προβληματιστεί από το πραγματικά περίεργο γεγονός. ότι οι επαναστάτες της Λιβύης βρήκαν το χρόνο να συστήσουν τη δική τους κεντρική τράπεζα, πριν καν φτιάξουν κυβέρνηση. Το Economic Policy Journal γράφει για το θέμα: «Ποτέ άλλοτε δεν ακούστηκε, εν μέσω εξέγερσης, να δημιουργείται μια κεντρική τράπεζα. Άρα δεν μιλάμε για κάποιους άξεστους αντάρτες, και μάλλον υπάρχουν κάποιες πολύ ισχυρές επιρροές.»

Το CNBC αναρωτιέται: «Πρώτη φορά βλέπουμε επαναστατική ομάδα να προχωρά σε δημιουργία κεντρικής τράπεζας εν μέσω εξέγερσης. Πόσο ισχυροί έχουν γίνει αυτοί οι κεντρικοί τραπεζίτες;».

Μια άλλη ανωμαλία, σε σχέση με την επίσημη δικαιολογία της επέμβασης της Λιβύη είναι η εξής: Υποτίθεται πως η επέμβαση έγινε για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα στοιχεία όμως άλλα λένε. Σύμφωνα με το Fox News, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ επαινεί τη Λιβύη που «έχει κάνει τα ανθρώπινα δικαιώματα προτεραιότητα, και που προστατεύει νομικά τους πολίτες της».

Μια ρωσική αποστολή ιατρών, αναφέρει σε επίσημη αναφορά της προς τον πρόεδρο Medvedev ότι ελάχιστοι λαοί έχουν τόσες ανέσεις όσες ο λαός της Λιβύης. Διαθέτουν πολύ καλά νοσοκομεία και δωρεάν περίθαλψη. Τα νέα ζευγάρια επιδοτούνται, τα αυτοκίνητα κοστίζουν πολύ φτηνά, τα καύσιμα είναι επίσης φτηνά, οι αγρότες δεν φορολογούνται, κλπ.

Ακόμη κι αν όλα αυτά είναι προπαγάνδα, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο Καντάφι έφερε νερό στην έρημο, κατασκευάζοντας το μεγαλύτερο αρδευτικό έργο στην ιστορία, αξίας $33 δισ.

Η εξήγηση ότι όλα έγιναν για το πετρέλαιο είναι επίσης προβληματική. Η χώρα παράγει μόλις το 2% του παγκόσμιου πετρελαίου. Το κενό μπορεί κάλλιστα να αναπληρωθεί από τα αποθεματικά της Σ. Αραβίας. Άρα γιατί αυτή η σπουδή για δημιουργία κεντρικής τράπεζας;

Υπάρχει μια συνέντευξη του Αμερικανού στρατηγού ε.α Wesley Clark, που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. Όπως λέει ο στρατηγός, το 2001 τον ενημέρωσαν πως η Αμερική σκοπεύει να πολεμήσει με το Ιράκ, τη Συρία, τον Λίβανο, τη Σομαλία, το Σουδάν, το Ιράν, και τη Λιβύη.

Τι κοινό έχουν αυτές οι χώρες; Σε τραπεζικό επίπεδο, καμία τους δεν αποτελεί μέλος της Bank for International Settlements (BIS). Αυτό το στοιχείο τις εξαιρεί από το μακρύ χέρι των ελέγχων της «κεντρικής τράπεζας των κεντρικών τραπεζών» της Ελβετίας.

Οι πιο ανυπότακτες όλων είναι η Λιβύη και το Ιράκ. Και οι δυο έχουν ήδη δεχτεί επίθεση. Στο Examiner.com αναφέρεται πως 6 μήνες πριν οι ΗΠΑ μπουν στο Ιράκ, η χώρα είχε προχωρήσει στην αποδοχή ευρώ αντί δολαρίων για το πετρέλαιό της. Αυτή η κίνηση απειλούσε τη παγκόσμια κυριαρχία του δολαρίου ως «πετροδολάριο».

Σύμφωνα με ρωσικά δημοσιεύματα, ο Καντάφι είχε ξεκινήσει προσπάθεια άρνησης του δολαρίου και του ευρώ, και κάλεσε τις αφρικανικές και αραβικές χώρες να πουλάνε πετρέλαιο σε ένα νέο νόμισμα, το χρυσό δηνάριο. Μάλιστα προωθούσε την ιδέα μιας ενωμένης Αφρικής με 200 εκατομμύρια κατοίκους, που θα χρησιμοποιούσε αυτό το νέο νόμισμα. Οι μόνοι αντίθετοι στη πρόταση του ήταν η Νότιος Αφρική και ο επικεφαλής του Αραβικού Συνδέσμου. Αυτή η πρωτοβουλία θεωρήθηκε ως απειλή για την οικονομική σταθερότητα του πλανήτη, τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την ΕΕ. Ο Καντάφι όμως δεν φάνηκε να πτοείται.

Και έτσι ξαναγυρνάμε στο αίνιγμα της νέας λιβυκής κεντρικής τράπεζας. Όπως αναφέρει το Market Oracle, η κεντρική τράπεζα της Λιβύης είναι 100% κρατική. Η κυβέρνηση τυπώνει το δικό της χρήμα (δηνάριο) μέσω της δικής της τράπεζας. Η χώρα είναι αυτάρκης, διαθέτει πόρους, είναι κυρίαρχη, και συνεπώς μπορεί να ορίζει την οικονομική της μοίρα. Το μεγάλο πρόβλημα των τραπεζικών καρτέλ της παγκοσμιοποίησης είναι ότι για να κάνουν δουλειές με τη Λιβύη, πρέπει να περάσουν από τη κεντρική της τράπεζα, και το εθνικό της νόμισμα, στα οποία όμως δεν έχουν καμιά επιρροή. Για αυτό και η διάλυση αυτής της τράπεζας μπορεί να μην αναφέρεται στις ομιλίες του Ομπάμα και του Σαρκοζί, αλλά σίγουρα αποτελεί βασικό λόγο για την επίθεσή τους στον Καντάφι.

Η Λιβύη δεν διαθέτει μόνο πετρέλαιο. Σύμφωνα με το ΔΝΤ, η κεντρική της τράπεζα έχει περίπου 144 τόνους χρυσού στα θησαυροφυλάκια της. Με αυτόν τον θησαυρό, ποιος χρειάζεται την BIS, ή το ΔΝΤ και τους κανόνες του;

Για αυτό ας εξετάσουμε τους κανόνες της BIS και την επίδρασή τους στις τοπικές οικονομίες. Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο της BIS, οι κεντρικές τράπεζες πρέπει να έχουν ως κύριο σκοπό τους την σταθερότητα των τιμών. Και θα πρέπει να είναι ανεξάρτητες από τις κυβερνήσεις, ώστε να μην επηρεάζονται από πολιτικές βουλήσεις. Θα πρέπει να υπάρχει σταθερή χρηματική προσφορά, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται την επιβάρυνση του λαού με ξένο χρέος. Οι κεντρικές τράπεζες αποθαρρύνονται από το να τυπώνουν χρήμα, και να το χρησιμοποιούν για το καλό του κράτους, είτε άμεσα, είτε ως δάνειο.

Σύμφωνα με άρθρο της Asia Times του 2002, «οι κανόνες της BIS εξυπηρετούν απλά το ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα, ακόμη και εις βάρος των εθνικών οικονομιών. Η BIS κάνει στα εθνικά τραπεζικά συστήματα αυτό που το ΔΝΤ κάνει στα εθνικά νομισματικά καθεστώτα. Οι εθνικές οικονομίες που πέφτουν θύμα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, δεν εξυπηρετούν πλέον τα εθνικά συμφέροντα».

Η άποψη είναι ότι αν μια κυβέρνηση δανειστεί από δική της κεντρική τράπεζα, αυτό οδηγεί σε πληθωρισμό. Αν δανειστεί όμως από ξένες τράπεζες ή από το ΔΝΤ, αυτό δεν ισχύει. Στη πραγματικότητα όμως όλες οι τράπεζες τυπώνουν τα χρήματα που δανείζουν, είτε είναι ιδιωτικές, είτε κρατικές. Το περισσότερο καινούργιο χρήμα σήμερα προέρχεται από τραπεζικό δανεισμό. Αν το δανειστείς από κρατική κεντρική τράπεζα, είναι σχεδόν πάντα χωρίς επιτόκιο, και αυτό αποδείχθηκε ότι μειώνει το κόστος των δημοσίων προγραμμάτων κατά 50% (μέσο όρο).

Έτσι ακριβώς λειτουργεί το σύστημα της Λιβύης. Και έτσι εξηγείται το πώς η Λιβύη βρίσκει χρήματα για δωρεάν εκπαίδευση και δωρεάν ιατρική περίθαλψη. Έτσι μπορεί και δίνει στα νέα ζευγάρια άτοκα δάνεια ύψους $50.000. Και έτσι βρέθηκαν τα $33 δισ. που έφτιαξαν το πελώριο αρδευτικό έργο στη έρημο. Μάλιστα, οι σφοδροί αεροπορικοί βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ απειλούν τώρα το συγκεκριμένο έργο.

Άρα, ο πόλεμος είναι για το πετρέλαιο ή για τις τράπεζες; Μπορεί και για τα δυο. Μπορεί και για το νερό. Αν διαθέτει ενέργεια, νερό, και άφθονη πίστωση για να δημιουργήσει υποδομές, τότε ένα κράτος δεν χρειάζεται ξένους δανειστές. Και αυτή είναι η απειλή που προκαλεί η Λιβύη. Το να δείξει στον κόσμο τι είναι δυνατόν να γίνει.

Τα περισσότερα κράτη μπορεί να μην διαθέτουν πετρέλαιο, διαθέτουν όμως νέες τεχνολογίες, που μπορούν να καταστήσουν τις οικονομίες τους μη εξαρτώμενες από το πετρέλαιο, ειδικά αν μπορούν να δανειστούν από κρατικές κεντρικές τράπεζες, μειώνοντας στο μισό τα έξοδά τους.

Η ανεξαρτησία από την εξάρτηση της ενέργειας ελευθερώνει τις χώρες από τα δίχτυα των διεθνών τραπεζιτών, και από την ανάγκη να μετατοπίσουν την παραγωγή της οικονομίας του από την εσωτερική αγορά στη διεθνή αγορά, έτσι ώστε να αποπληρώσουν τα δάνειά τους.

Αν πέσει η κυβέρνηάση του Καντάφι, θα είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε αν η νέα κεντρική τράπεζα σπεύσει να ενταχθεί στην BIS, και αν η εθνικοποιημένη πετρελαϊκή βιομηχανία πουληθεί σε επενδυτές, και τέλος αν η ιατρική περίθαλψη αλλά και η παιδεία, συνεχίσουν να είναι δωρεάν".

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

 

Ανειρήνευτη πάλη

2011-05-14 13:51

Με δεδομένη την απεργία και των δημοσιογράφων η πανελλαδική απεργία (το γιατί, πόσοι και τι) έπρεπε να παρουσιαστεί στα χτεσινά φύλλα των εφημερίδων.

Ε, την έφαγε η μαρμάγκα. Σα να μην έγινε. Τη θέση της πήραν αναφορές γενικώς σε μια διαδήλωση που χτυπήθηκε από την αστυνομία. Γιατί διαδήλωναν; Αγνωστο.

Σε πείσμα όσων «καλοθελητών» παρουσιάζουν τον «Ριζοσπάστη» σα μια μονότονη εφημερίδα που «όλο για αγώνες γράφει», μονότονα θα επαναλάβουμε το χτεσινό πρώτο θέμα:

«Χιλιάδες απεργοί εργατοϋπάλληλοι, αλλά και μικρομεσαίοι της πόλης και του χωριού, νέοι και γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων συναντήθηκαν στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, της ΠΑΣΕΒΕ, της ΠΑΣΥ, της ΟΓΕ, του ΜΑΣ, σε 73 πόλεις όλης της χώρας, κόντρα στην πολιτική του κεφαλαίου, των κομμάτων του, της τρόικας. Διαδήλωσαν πως η ικανοποίηση των αναγκών της λαϊκής οικογένειας υπηρετείται μόνο σε σύγκρουση με το συμφέρον των μονοπωλίων».

Αυτό συνέβη και δεν ξεγράφει. Καθένας μπορεί αύριο να δώσει όποια ερμηνεία θέλει στην απεργία. Αλλά η απεργία έγινε και είχε συγκεκριμένο περιεχόμενο. Εβαλε απέναντι την πολιτική του κεφαλαίου, διακήρυξε πως άλλος είναι ο δρόμος των εργατών, συνολικά των λαϊκών στρωμάτων κι έκανε καθαρό πως αυτή η πάλη είναι ανειρήνευτη. Η απεργία είχε και αποκαλύψεις: Τη γύμνια των εργατοπατέρων αλλά και «τ' άλλα λόγια» των συμμάχων τους, που από χτες άρχισαν πάλι να μιλάνε για «δημοκρατικό τρόπο» εξόδου από την κρίση. Σα να μην κατάλαβαν τίποτα, σα να ήταν μια αγγαρεία η απεργία...

Δυο μέρες μετά την απεργία η αποσιώπησή της δίνει μια ακόμα εξήγηση στο γιατί της δήθεν πρωτοφανούς βίας. Η απεργία αφαίρεσε από την κυβέρνηση κάθε δικαίωμα να μιλά για σιωπηρή συμφωνία στην πολιτική της. Και, αντίθετα, έκανε καθαρό πως όσο πιο βίαιη θα γίνεται η πολιτική υπέρ του κεφαλαίου, τόσο πιο βίαιη θα είναι και η έκφραση της κρατικής καταστολής. Στα όρια, το κράτος εμφανίζεται ακριβώς όπως είναι, κράτος της τάξης που είναι στην εξουσία με όλη τη βία που έχει ανάγκη αυτή η εξουσία για να κρατηθεί στη θέση της.

***

Τι κλάμα, τι ύπουλο κλάμα κι αυτό χτες σε πρωτοσέλιδα και κύρια άρθρα στον αστικό Τύπο... Αυτοί που κάθε μέρα ρωτάνε «πού είναι το κράτος» εμφανίστηκαν χτες να μην ξέρουν τίποτα για το τέρας στους δρόμους.

Καταφεύγουν σε ύπουλους συμψηφισμούς και παρέχουν άλλοθι τόσο στην αστυνομία όσο και στην κυβέρνηση. Ετσι που στο τέλος «όλα καλά» εκτός από ένα: Το φόβο που εγκαθίσταται στις λαϊκές συνειδήσεις, ή, για την ακρίβεια, που θέλουν να εγκατασταθεί στις λαϊκές συνειδήσεις.

Η αστική τάξη προετοιμάζεται για τα χειρότερα που θέλει να επιβάλει και προσπαθεί να εκπαιδεύσει τον πληθυσμό σε «στρατιωτάκια αμίλητα κι ακούνητα».

Μιλάνε γενικώς για τη βία, καταφεύγουν σε αναλύσεις για το μονοπώλιο της βίας από το κράτος κι αναζητούν τον κακό αστυνόμο. Ως το επόμενο σπασμένο κεφάλι. Για να μην πάει το μυαλό του ανθρώπου στην πηγή του κακού, στο ίδιο το σύστημα και τη βία που περιέχεται σ' αυτό - εκφράζεται πρώτα και κύρια στους χώρους εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης.

Το δήθεν κλάμα τους για το πρόσωπο του τέρατος είναι πρόσκαιρο. Δυο γραμμές πιο κάτω στα ίδια άρθρα ζητάνε πιο ισχυρό τέρας, αλλά έτσι που να κρατά και τα προσχήματα.

Τσουβαλιάζουν την εργατική διαδήλωση με το πογκρόμ που εξαπέλυσαν κατά των μεταναστών οι ακροδεξιοί, για να ζητήσουν στο όνομα της «ευνομίας» κι άλλα μέτρα ενάντια στις διαδηλώσεις.

Κλαίγοντας για την καταστολή αφήνουν απέξω την αντικειμενική βάση της: Την πολιτική που τη γεννά. Κλαίγοντας για τους μετανάστες αφήνουν απέξω τον ιμπεριαλισμό που θέλει μεγάλες μάζες εργατών σε κατάσταση εξαθλίωσης, όλο και πιο φτηνή, πιο εκβιάσιμη εργατική δύναμη.

Για μια ακόμα φορά έδειξαν τα όρια της αστικής δημοκρατίας. Δεν αρκεί όμως να παίρνει τέλος αυτή η αυταπάτη. Απαιτείται γνώση για την πραγματική διέξοδο από τη σκοπιά των εργατικών συμφερόντων. Κι αυτό σημαίνει πιο επίμονα να προβάλλεται η ανάγκη για άλλη οργάνωση της κοινωνίας - οικονομίας, για άλλη εξουσία. Ετσι που ό,τι φαντάζει σήμερα δύσκολο, να 'ναι αύριο αυτονόητο. Ετσι που αυτός ο δρόμος να έχει όσο το δυνατόν λιγότερα θύματα απ' τη μεριά της εργατικής τάξης. Εδώ ο ρόλος του λαϊκού κινήματος, που δεν πρέπει να κάνει βήμα πίσω.

Ασχετο: Από τη δισέλιδη χτεσινή ανακοίνωση του ΚΚΕ για τους μετανάστες και το κέντρο της Αθήνας ο ΣΚΑΪ του Αλαφούζου είδε ότι «το ΚΚΕ κινείται εκτός κλίματος». Σωστά, το ΚΚΕ δε συμμερίζεται την ξενοφοβία και το ρατσισμό που καλλιεργεί καθημερινά το κανάλι του εφοπλιστή. Το ΚΚΕ δε συμμερίζεται επίσης την αγωνία του ΣΚΑΪ για τα «παιδιά» των ΜΑΤ που, όπως έλεγαν οι παρουσιαστές χτες στο δελτίο τους, «φοβούνται μήπως χάσουν τη δουλειά τους»...


ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΠΕΡΓΟΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΜΕ πλημμύρισαν τους δρόμους της χώρας

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: Αγριότητες - 48ωρο ανεξέλεγκτης βίας στο κέντρο της Αθήνας

ΕΘΝΟΣ: Αγρια δύση - Σοκ και βία στο κέντρο της Αθήνας

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Κρούσματα επικίνδυνης βίας

Η ΑΥΓΗ: Εκτός ελέγχου

ΤΑ ΝΕΑ: Κι όμως συναινούν! Η κυβέρνηση «υιοθετεί» τέσσερα μέτρα της ΝΔ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: Ρεαλιστική απάντηση στην αποτυχία του Μνημονίου

ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ: Πρόγραμμα ελπίδας...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ: Ολόκληρη η ομιλία - πρόταση Σαμαρά για την οικονομία

ΑΥΡΙΑΝΗ: Τολμηρές προτάσεις Σαμαρά για επανεκκίνηση της Οικονομίας

Η ΒΡΑΔΥΝΗ: Δημιουργικό σοκ για την οικονομία

ΗΜΕΡΗΣΙΑ: «Ψαλίδι» στο Δημόσιο

Καλός ο νόμος, κακός ο αστυνόμος

«Σε μια δημοκρατική κοινωνία το κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας. Κι αυτό για λόγους οικονομίας της βίας. Για να μη διαχέεται η ανομία και συνακολούθως η βία, αποφασίσαμε να υπογράψουμε το κοινωνικό συμβόλαιο. Μ' αυτό παραχωρούμε το αποκλειστικό δικαίωμα άσκησης βίας στο κράτος, με αντάλλαγμα την ασφάλειά μας (...) Στην προχθεσινή διαδήλωση αποτυπώθηκε σε ερασιτεχνικές λήψεις υπερβολική βία από μέρους των αστυνομικών. Υπάρχουν φωτογραφίες αστυνομικών που κρατούν ανάποδα το κλομπ και πολλές μαρτυρίες αδικαιολόγητων ξυλοδαρμών. Γι' αυτές τις παρανομίες κάποιοι πρέπει να λογοδοτήσουν. Η χώρα δεν έχει πρόβλημα κακών ή καλών άνομων, έχει πρόβλημα ανομίας, η οποία πρέπει να παταχθεί απ' όπου κι αν προέρχεται. Από εκεί και πέρα, όμως, αντί να εξειδικευτούν οι ευθύνες και να ζητηθεί από την πολιτεία να επιβάλει τα προβλεπόμενα άρχισε η γνωστή αριστερή σπέκουλα διάχυσης των ευθυνών» (ο Π. Μανδραβέλης στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).

Η οργανωμένη κρατική καταστολή

«Το ΚΚΕ καταγγέλλει την εγκληματική επίθεση της αστυνομίας εναντίον διαδηλωτών, που είχε ως αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό ενός. Η αστυνομική επίθεση εντάσσεται και είναι αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής και των αστικών μηχανισμών να τσακίσουν τη λαϊκή αγανάκτηση και πάλη, που προκαλείται από την αντεργατική λαίλαπα κυβέρνησης - ΕΕ και πλουτοκρατίας. Ο λαός δεν πρέπει να υποκύψει σε κάθε είδους εκβιασμούς και επιθέσεις εναντίον του, πρέπει να υψώσει φραγμό και να αντεπιτεθεί» (το σχόλιο στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ).

ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΟΧΟ

ΥΠΟΥΛΟΣ ΣΥΜΨΗΦΙΣΜΟΣ: «Το Κέντρο της πόλης δείχνει να έχει παραδοθεί σε ομάδες που βιαιοπραγούν, υποκινούμενες από τις δικές τους επιδιώξεις (...) Γεγονότα όπως η αστυνομική βία σε διαδηλωτές στη μια περίπτωση και η ειδεχθής δολοφονία ενός ανύποπτου πολίτη από την άλλη, δίνουν τις αφορμές για ακρότητες και εκδηλώσεις βίας και αυτοδικίας. Οσοι διαμορφώνουν αυτή την κατάσταση δεν έχουν συνάφεια - αντίθετα συχνά συμπλέκονται μεταξύ τους. Αλλά το αποτέλεσμα της δραστηριότητάς τους λειτουργεί συμπληρωτικά στη μετατροπή του Κέντρου της Αθήνας σε επικίνδυνη ζώνη» (από το κύριο άρθρο στα ΝΕΑ).

ΑΛΛΟΘΙ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ: «Διαθέσεις αυτοάμυνας εκδηλώνονται, ρατσιστικά και ξενοφοβικά στοιχεία δραστηριοποιούνται, κλίμα που μέχρι και εμφυλιοπολεμικό μπορεί να χαρακτηριστεί διαμορφώνεται, και την ίδια ώρα οι δυνάμεις ασφαλείας μοιάζουν να μην είναι σε θέση ν' ανταποκριθούν με επάρκεια στα καθήκοντά τους και να διασφαλίσουν τη νομιμότητα, έχοντας να σηκώσουν ένα βαρύ φορτίο υποχρεώσεων που συχνά δεν υπερβαίνουν μόνο τις δυνάμεις τους αλλά και τις αρμοδιότητές τους» (από το κύριο άρθρο στο ΕΘΝΟΣ).

ΑΛΛΟΘΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: «Κάποιοι μέσα στο σώμα της αστυνομίας γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τον πολιτικό προϊστάμενό τους κι έχουν το δικό τους χαβά. Οπωσδήποτε κάτι συμβαίνει στο εσωτερικό των αστυνομικών υπηρεσιών (...) Μπορεί να είναι εξοργισμένος ο υπουργός, αλλά άλλο τόσο εξοργιστικό είναι το καθυστερημένο προσκλητήριό του στις ηγεσίες των Σωμάτων Ασφαλείας, ώστε "να τεθούν το πλαίσιο και οι πρωτοβουλίες για την εγγύηση της ασφάλειας των πολιτών, με σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους δικαίου". Εκ του αποτελέσματος κρινόμενος, αποδεικνύεται ανεπαρκής (...) Οποια ΕΔΕ και αν γίνει για τους υπευθύνους τής παρά τρίχα δολοφονίας του 31χρονου θα είναι στάχτη στα μάτια. Το πρόβλημα δεν έγκειται στους 5-10 τάχα λυσσασμένους των ΜΑΤ, αλλά στο ότι ακόμη υπάρχει εκείνη η δομή στα Σώματα Ασφαλείας που επιτρέπει στον κάθε ανεγκέφαλο να απειλεί την ασφάλεια πολιτών που διαδηλώνουν ειρηνικά» (από το κύριο άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).

Όσα λένε οι νεοναζί μεταξύ τους…

2011-05-14 00:18

Κάθε σχόλιο είναι περιττό. Μια εικόνα, χίλιες λέξης. Φανταζόμαστε πώς και η ελληνική αστυνομία αλλά και η διεύθυνση ηλεκτρονικού εγκλήματος, διαθέτουν υπολογιστές και facebook για να δουν αν τα παρακάτω αποτελούν πεδίο έρευνας…

odromos.wordpress.com/2011/05/13/%CF%8C%CF%83%CE%B1-%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B5-%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%AF-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BE%CF%8D-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82/

ΜΠΑΤΣΟΙ-ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ!...

2011-05-12 11:11

"...αλλάξατε επάγγελμα γιατί αυτό λερώνει!"

(από σύνθημα απεργών στην Πάτρα στα τέλη του 19ου αιώνα. Η διαχρονικότητα καταδείχνει και το επιτυχημένο του)

 

Σημερα είμαι τελείως (μα τελείως!) εκτός κομματικής γραμμής, αλλά άνθρωποι είμαστε και η ψύχραιμη και νηφάλια αποτίμηση των γεγονότων δεν είναι πάντα εφικτή.

Είναι προφανές πως μάλλον αρχίζει να εφαρμόζεται το πλάνο νο2.

Αφού μάλλον η προπαγάνδα πλέον δεν κάνει και μεγάλη δουλειά, ας περάσει το μύνημα του τρόμου! Σταδιακά και απόλυτα σχεδιασμένα! Αφού λοιπόν είχαμε μια μέρα πριν τις δολοφονικές επιθέσεις από τις παρακρατικές φασιστικές συμμορίες (που έφτασαν ανενόχλητες λίγο έξω από την ...ΓΑΔΑ!), είχαμε και την μέρα της απεργίας τις δολοφονικές επιθέσεις των κρατικών και ένστολων, αυτή την φορά φασιστικών συμμοριών (λέγε με και ΕΛ.ΑΣ.) σε βάρος απεργών διαδηλωτών. 

Ολοφάνερος ο πολιτικός συντονισμός των δολοφονικών επιθέσεων

Γιατί το λέω αυτό;

Γιατί το ζητούμενο, σε πρώτη τουλάχιστον φάση, είναι η ανίχνευση πιθανών αντιδράσεων και ο σταδιακός εθισμός της "κοινής γνώμης" στην φασιστική βία.

Οι επιθέσεις γίνονται στοχευμένα εναντίων ομάδων χωρίς μεγάλα κοινωνικά ερείσματα. Σας θυμίζει κάτι;

Αρχικά λοιπόν μετανάστες (οι οποίοι "προφανώς" και ευθήνονται για την ό,ποια ποινική εγκληματικότητα). Μετά το πιο αδύναμο κομμάτι (με τεράστια δικιά του ευθήνη για την αδυναμία του αυτή, αλλά δεν είναι του παρόντος) της απεργιακής συγκέντρωσης. Αδύναμο μιλώντας πολιτικά πάντα. Ο "αριστερισμός"* στερούμενος κάθε λαϊκής γείωσης και απεύθηνσης, αλλά και οργανωτικών δομών, αποτελεί ιδανικό πεδίο κατασταλτικών πειραματισμών. Ετσι λοιπόν είχαμε για πρώτη φορά ΑΠΡΟΚΛΗΤΗ επίθεση σε απεργιακή συγκέντρωση, οι αντιδράσεις κατά τις οποίας είναι τουλάχιστον μέχρι τώρα σχετικά χαλαρές, με την έννοια πως δεν προκλήθηκε ....γενικευμένη εξέγερση!

Ναι, οτιδήποτε λιγότερο αποτελεί χαλαρή αντίδραση στην παρούσα φάση!

Γιατί δυστυχώς η λογική τους, περνάει:

Τι με νοιάζει εμένα, δεν είμαι Πακιστανός!

Τι με νοιαζει εμένα, δεν είμαι εξωκοινοβούλιο!

...και η συνέχεια είναι γνωστή:

Ο φασισμός δεν βαριανασαίνει πια απλά στον σβέρκο μας, αλλά έχει αρχίσει ήδη να θωπεύει τις σωματικές μας κοιλότητες, και κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε....

Ας ετοιμαστούμε για τα χειρότερα!

Κάπου εδώ, και με τα νεύρα μου κρόσια, σταματάω να γράφω. Δύο μόνο διευκρεινήσεις:

  • *τον όρο "αριστερισμός" τον χρησιμοποιώ σαν όρο πολιτικής θεώρησης και πρακτικής, οπότε συμπεριλαμβάνω εδώ και τις διάφορες Α/Α ομαδοποιήσεις.
  • Παρά τα όσα έχω κατά καιρούς σούρει στον "αριστερισμό" τόσο διαδυκτιακά όσο και κατά πρόσωπο, όταν αυτοί οι άνθρωποι δέχονται δολοφονικές επιθέσεις από φασιστικές, ένστολες ή μη συμμορίες, δεν απλά συναγωνιστές είναι σύντροφοι! (η πολεμική ενάντια στις ιδεοληψίες τους βεβαίως και θα συνεχιστεί...)

Επίσημο Ιατρικό Ανακοινωθέν για τον σοβαρά τραυματία της σημερινής πορείας

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ

H Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ

Ανακοίνωση ΜΑΣ

Σχόλια βίντεο και ανακοινώσεις οργανώσεων, υπάρχουν στο "granma"

Καταγγελίες:

  ΚΚΕ(μ-λ) | ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ" | Μ-Λ ΚΚΕ | Τοπική Επιτροπή ΕΙΝΑΠ Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας [Εn] | Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση | ΑΝΤΑΡΣΥΑ | Συνέλευση Αναρχικών | Εργατική εφημερίδα ΔΡΑΣΗ | Πρωτοβουλία για την αυτοοργάνωση στην Εκπαίδευση |

Ανακοίνωση "πρωτοβάθμειων"

 Ακόμη: eksapodo.wordpress.com/2011/05/12/574/

Αστικές και οπορτουνιστικές διαστρεβλώσεις της Ιστορίας του ΚΚΕ

2011-05-09 17:28
Η μόνη δική μου παρατήρηση στα παρακάτω είναι η ειρωνεία και η υποκρισία, του να μιλάνε για "ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς" αυτοί που κυριολεκτικά αποκεφάλισαν την καταστατικά εκλεγμένη ηγεσία του κόμματος στην παρασυναγωγή (κακώς εξακολουθεί να αναφέρεται ως "πλατιά") της 6ης ολομέλειας, με τα τακτικά μέλη της ΚΕ και τον ΓΓ "απόντες, και τις ψήφους των σοβιετικών και των ...Ρουμάνων!
 
 
Το άρθρο της Ντούνιας Α. Κουσίδου στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (3/5/2011) με θέμα «Ο Πλουμπίδης, το ΚΚΕ και η αποκατάσταση» δεν είχε στόχο να συμβάλλει στην ιστορική αλήθεια για ζητήματα της Ιστορίας του ΚΚΕ, αλλά να ενισχύσει τη διαστρέβλωσή της και τον αντικομμουνισμό.

Η Ντ. Κουσίδου έχει τη γνώμη ότι δεν υπήρξε αποκατάσταση του Νίκου Πλουμπίδη. Ετσι, αναφέρει στο άρθρο της: «...δεν σημαίνει αποκατάσταση ... των Γ. Σιάντου, Κ. Καραγιώργη και Ν. Πλουμπίδη όπως αυτή διατυπώθηκε στην ανακοίνωση της 9ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ που έγινε τον Αύγουστο 1958».

Σ' αυτό το ζήτημα βέβαια δεν πρωτοτυπεί. Εχουν φουντώσει ανάλογα δημοσιεύματα, στα οποία διατυπώνεται παρόμοια άποψη.

Τα γεγονότα τούς διαψεύδουν. Η απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ γι' αυτό το θέμα λέει: «Η 9η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, αφού επανεξέτασε τις υποθέσεις των συντρόφων Γιώργη Σιάντου, Νίκου Πλουμπίδη (Μπάρμπα) και Κώστα Γυφτοδήμου (Καραγιώργη), διαπιστώνει, ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να στηρίζει την κατηγορία του προβοκάτορα και χαφιέ, που απέδωσε στους παραπάνω συντρόφους η παλιά καθοδήγηση μ' επικεφαλής τον Ν. Ζαχαριάδη.

Με βάση την παραπάνω διαπίστωση, η Ολομέλεια της ΚΕ χαρακτηρίζει την κατηγορία αυτή σαν αστήριχτη και συκοφαντική, προϊόν του ανώμαλου εσωκομματικού καθεστώτος.

Η Ολομέλεια της ΚΕ αποφασίζει την αποκατάσταση της μνήμης των συντρόφων Γιώργη Σιάντου, Νίκου Πλουμπίδη (Μπάρμπα) και Κώστα Γυφτοδήμου (Καραγιώργη)»1.

Στο κλείσιμο της συζήτησης για το παραπάνω θέμα, στην ίδια Ολομέλεια, ο πρόεδρος της συνεδρίασης Απόστολος Γκρόζος είπε: «Νομίζω ότι το θέμα εξαντλήθηκε (...) Και ψηφίζεται παμψηφεί η πρόταση του ΠΓ για την αποκατάσταση των συντρόφων...»2.

Στον εναρκτήριο λόγο του στο 8ο Συνέδριο του ΚΚΕ (1961) ο πρόεδρος της ΚΕ Απόστολος Γκρόζος είπε: «(...) Μόνο η Κεντρική Επιτροπή και η Κεντρική Επιτροπή Ελέγχου αριθμούν 21 συντρόφους, που έδωσαν τη ζωή τους για την υπόθεση του Κόμματος σ' αυτό το διάστημα. Ας τους μνημονεύσουμε. Εκτελέστηκαν, δολοφονήθηκαν ή σκοτώθηκαν στα μέτωπα οι σ.σ. Στέργιος Αναστασιάδης, Νίκος Αραμπατζής, Αρίστος Βασιλειάδης, Στέφανος Γκιουζέλης, Γ. Δημητρίου, Νίκος Ζαγουρτζής, Γιάννης Ζεύγος, Ηλίας Κιαπές, Βασίλης Μαρκεζίνης, Αδάμ Μουζενίδης, Νίκος Μπελογιάννης, Νίκος Πλουμπίδης, Μήτσος Παπαρήγας, Γιώργης Τσιτήλος και Κώστας Φαρμάκης. Πέθαναν οι σ.σ. Κώστας Γυφτοδήμος (Καραγιώργης), Κώστας Θέος, Βασίλης Κοτσάβρας, Μιλτιάδης Πορφυρογένης, Γιώργης Σιάντος, Χρύσα Χατζηβασιλείου.

Σ' ένδειξη τιμής σ' αυτούς και στις μυριάδες νεκρούς του αγώνα μας προτείνω να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή»3(υπογραμμίσεις Δ. Α.).

Η αποκατάσταση είναι προφανής και δε χωράει καμία αμφιβολία - παρερμηνεία. Η Κουσίδου όμως δεν φαίνεται ικανοποιημένη απ' αυτό. Εκείνο που την ικανοποιεί, και το υιοθετεί χωρίς καμιά επιφύλαξη, είναι το απόσπασμα της απόφασης για το «ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς». Το άρθρο της τελειώνει ως εξής: «Το κεφάλαιο αυτό απαιτεί από τους ιστορικούς να ερμηνεύσουν τεκμηριωμένα το "ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς", που διατυπώνεται στην 9η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ του 1958».

Τα περί «ανώμαλου εσωκομματικού καθεστώτος» αποτέλεσαν ιδεολογικό οπλοστάσιο του οπορτουνισμού, ώστε με το πρόσχημα της «δημοκρατίας» να καταπατείται ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, η πειθαρχία στην απόφαση της πλειοψηφίας, να νομιμοποιούνται οι οργανωμένες μειοψηφικές τάσεις στο ΚΚΕ και ο φραξιονισμός.

Ο οπορτουνισμός για να κυριαρχήσει χρειάζεται απαραίτητα το φραξιονισμό, γι' αυτό διασύρει το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό ως δήθεν έλλειψη εσωκομματικής δημοκρατίας. Στην πράξη ο οπορτουνισμός ποτέ δεν άσκησε διορθωτικά, αλλά πάντα φραξιονιστικά, την κριτική του σε αδυναμίες της λειτουργίας του Κόμματος. Μια από τις αποδείξεις είναι και το γεγονός: Ο οπορτουνισμός, που κυριάρχησε στην 6ηΠλατιά Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (1956) και με την παρέμβαση του ΚΚΣΕ και άλλων 5 ΚΚ χωρών που φιλοξενούσαν τους μαχητές του ΔΣΕ, μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, την ηγεσία του, κατηγόρησε αυτή την ηγεσία για «ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς», με επιχείρημα π.χ. τη μη διεξαγωγή συνεδρίου για 10 χρόνια. Ωστόσο, σε αυτό το διάστημα μετά τη λήξη του ένοπλου αγώνα (1949), αμέσως πραγματοποιήθηκε Πανελλαδική Συνδιάσκεψη (1950), ενώ είχε αποφασιστεί να γίνει και η Δ' Συνδιάσκεψη και προγραμματικό συνέδριο, διαδικασία που αναστάλθηκε και με την παρέμβαση του ΚΚΣΕ. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι τα στελέχη της ΚΕ που πρωτοστάτησαν στην κατηγορία για «ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς» και κυριάρχησαν στα ηγετικά όργανα του ΚΚΕ από την 6ηΠλατιά Ολομέλεια, παρά την απόφασή της για άμεση διεξαγωγή συνεδρίου, το πραγματοποίησαν μετά από 5 χρόνια.

Ο οπορτουνισμός τροφοδότησε και τροφοδοτεί «εξ αριστερών» τον ταξικό εχθρό, για να δυσφημίσει το ΚΚΕ ως αντιδημοκρατικό κόμμα, να εξωραΐσει την αντιδημοκρατική - αρχηγική λειτουργία των αστικών κομμάτων και τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα του αστικού συστήματος.

Οι οπορτουνιστές και οι αστοί ιστοριογράφοι ταυτόχρονα ενοχλούνται όταν η δράση των προσώπων εξετάζεται μέσα στο ιστορικό πλαίσιο που κινήθηκαν και μέσα σ' αυτό εξηγούνται οι πράξεις και οι αποφάσεις που πάρθηκαν, τόσο οι ατομικές όσο και οι συλλογικές, όπως κάνει το ΚΚΕ.

Απ' αυτή την άποψη η 9ηΟλομέλεια σωστά αποφάσισε να αποσύρει τις άδικες κατηγορίες. Ωστόσο δεν ανέλυσε τη γενεσιουργό βάση αυτών των κατηγοριών, που οδήγησε σε ανυπόστατους και ακραίους χαρακτηρισμούς περί πρακτόρων. Δεν μπόρεσε να δει το πλαίσιο που διαμόρφωναν οι συνθήκες της παρανομίας, η σκληρότητα της ταξικής πάλης, καθώς και ότι στις ανυπόστατες κατηγορίες είχαν συμβάλει και αδελφά κομμουνιστικά κόμματα. Κάτι ανάλογο έγινε και εναντίον του Ν. Ζαχαριάδη.

Η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, μιλώντας σε πρόσφατη εκδήλωση για τον Ν. Πλουμπίδη είπε μεταξύ άλλων: «Δεν είναι παραδεκτό να ταυτίζονται οι διαφορετικές απόψεις με την ταύτιση του συμφωνούντος ή διαφωνούντος, ανάλογα με την περίπτωση, με τον ταξικό εχθρό. Αυτού του τύπου η διαπάλη όχι μόνο δε βγάζει πουθενά, όχι μόνο μπορεί να οδηγήσει σε φοβερή αδικία, αλλά συγκαλύπτει το πολιτικό περιεχόμενο των διαφορετικών απόψεων, την υποκαθιστά με προσωπικές διαμάχες και άδικες κατηγορίες που δύσκολα διορθώνονται έγκαιρα, ιδιαίτερα σε δύσκολες συνθήκες, σαν την περίοδο που αναφερόμαστε. Μια τέτοια τάση δυστυχώς υπήρξε και στις γραμμές του διεθνούς κομουνιστικού κινήματος, ζήτημα που το θίγουμε όχι για να βρούμε μια εύκολη δικαιολογία, αλλά για να αντλήσουμε πιο ουσιαστικά διδάγματα».

Εξάλλου η Ντ. Κουσίδου, ως ταμίας του Συλλόγου «Φίλοι των ΑΣΚΙ», θα γνωρίζει με βάση το κλεμμένο από τους οπορτουνιστές του «ΚΚΕ (εσ.)» αρχείο του ΚΚΕ, το οποίο βρίσκεται σήμερα στα ΑΣΚΙ, ότι η απόφαση του ΠΓ στις 25 Ιούλη 1952 για τον Ν. Πλουμπίδη στηριζόταν σε μεγάλο βαθμό και σε πληροφορίες που έδιναν στελέχη του Κόμματος από την Ελλάδα.

Μια προσεκτικότερη ματιά στο άρθρο της Κουσίδου δείχνει το πώς επιθυμεί τη μελέτη από το ΚΚΕ της ιστορίας του, των στελεχών του και γενικότερα των προσώπων. Αναφέρει: «Για το κεφαλαιώδες ζήτημα της διαδικασίας της αποκατάστασης παραθέτω ενδεικτικά απόσπασμα από την "Ελευθεροτυπία" (11.7.1988): (Μόσχα) (...) Στο ΚΚΣΕ Μπουχάριν - Ρίκοφ μετά από 50 έτη και κομματική αποκατάσταση των εκτελεσμένων από τον Στάλιν ... Τον περασμένο Φεβρουάριο ο Μπουχάριν και ο Ρίκοφ είχαν αποκατασταθεί δικαστικώς. Τώρα αποκαθίστανται με πλήρεις τιμές ως μέλη του ΚΚΣΕ. Αυτή τη διαδικασία απαιτεί η κομματική δεοντολογία, όταν έχει να "λύσει" ζητήματα κεφαλαιώδους σημασίας, όπως αυτό της αποκατάστασης της κομματικής τιμής των στελεχών του...». Πρόκειται για αποκαταστάσεις της περιόδου Γκορμπατσόφ στη Σοβιετική Ενωση...

Τον Γκορμπατσόφ βρήκε να αναφέρει ως παράδειγμα; Και μόνο αυτό δείχνει το στόχο του οπορτουνισμού. Είναι ξεκάθαρο ότι αυτό που επιθυμεί ο οπορτουνισμός δεν είναι η μελέτη της Ιστορίας του ΚΚΕ ούτε η κομματική τιμή των στελεχών του. Επικεντρώνεται σε ένα τραγικό ζήτημα, που εκ των πραγμάτων δημιουργεί συναισθηματική φόρτιση, για να πιέσει το ΚΚΕ να μεταλλαχτεί σε άλλου τύπου κόμμα, να αρνηθεί το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, την Ιστορία του, τον επαναστατικό του χαρακτήρα, όπως έκαναν το ΚΚΣΕ και άλλα κομμουνιστικά κόμματα. Είναι μεγάλη η πλάνη τους. Το ΚΚΕ έδωσε σκληρή μάχη για να υπάρχει η σημερινή συνέχεια του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Αυτό είναι ένα κεφαλαιώδες ζήτημα που του δίνει τη δυνατότητα να μελετά την Ιστορία του και αυτή η μελέτη να αποτελεί στοιχείο ανάπτυξής του για τη δράση του σήμερα και στο μέλλον.

----------------

1. Αρχείο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, «Η 9ηΟλομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ», εκδόσεις της ΚΕ του ΚΚΕ, Σεπτέμβρης 1965, σελ. 81.

2. Στο ίδιο, σελ. 34.

3. Το 8ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας, Εισηγήσεις, Ομιλίες, Χαιρετιστήρια, Αποφάσεις. «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις», 1961, σελ. 20.

Από: www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=8/5/2011&id=13535&pageNo=12&direction=1

 

Του
Διονύση ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ
* Ο Διονύσης Αρβανιτάκης είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, μέλος του Τμήματος Ιστορίας


O πραγματικός “αντιεξουσιαστής” Θανάσης Βέγγος

2011-05-03 17:32

μεταφέρει από το facebook το κείμενο του Θανάση Παναγόπουλου ο risinggalaxy

Ο Θανάσης Βέγγος, “ο καλύτερος άνθρωπος της Ελλάδας”, ήταν ένας από τους τελευταίους επαναστάτες αυτής της χώρας. Εθεωρείτο ως σήμερα το πρωί που «έφυγε» στα 84 ο σημαντικότερος εν ζωή Έλληνας ηθοποιός και ένας από τους τελευταίους «μεγάλους» του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου. Στην ηλικία που έφτασε, ήταν και από τους τελευταίους της γενιάς που πρόλαβε βιώματα όπως ήταν η Μεταξική δικτατορία ή η εξορία στη Μακρόνησο όπου βρέθηκε από το 1948 έως το 1950.

Ο Βέγγος έκανε εξορία, ο πατέρας του το ίδιο ως παλαιός ΕΑΜίτης, όμως η επανάσταση του Βέγγου ήλθε στο κινηματογραφικό πανί, με τη μορφή του Θανάση. Του Θανάση που δεν ήταν –και δεν είναι, ανεξαρτήτως αν έφυγε ο Βέγγος- ένας συγκεκριμένος τύπος. Που δεν αποτελεί χαρακτήρα ηθογραφικό. Που σπάνια είναι προβλέψιμος. Του Θανάση που είναι εκτός συστήματος, που πασχίζει να μπει εντός («απόψε, σήμερα και χτες, όλες οι πόρτες ειν’ κλειστές και ‘γω είμαι απ’ όξω! Και μέσ’ στο θάμπος το θαμπό, παίρνω αμπάριζα να μπω, μα μου φωνάζουν, όξω…!» απήγγειλε ο Βέγγος το 1963 στο «Τύφλα να’ χει ο Μάρλον Μπράντο») αλλά μένει εκτός του συστήματος που το πολεμά, όχι πάντα ευθέως, αλλά αποδομώντας το ή απλώς με το να παραμένει σε αυτό μη λειτουργικός και όχι από φόβο ή ανικανότητα, αλλά για να το ξεφτιλίσει. Και είναι πάνω απ΄ όλα ο Θανάσης που δικαιούται να βγει αι να το φωνάξει: «δεν τα φάγαμε μαζί, αντίχριστοι!».

Από το 1955 οπότε πρωτόπαιξε στο σινεμά και στη «Μαγική Πόλη» του πρώην συγκρατούμενού του στη Μακρόνησο Νίκου Κούνδουρου ήταν η διαρκής «επανάσταση» ενός νεοέλληνα αντιεξουσιαστή, πότε λούμπεν και πότε μικροαστού, ένα ασταμάτητο σαμποτάζ κατά των δομών του συστήματος. «Ποια» είναι όμως αυτή η επανάσταση του Βέγγου; Μάλλον «πόσες» και «ποιες» επαναστάσεις θα έπρεπε να είναι η ερώτηση. Και ιδού μερικές –ενδεικτικά- μόνο από αυτές:

ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΤΡΟΠΟ.

Η «Μαγική Πόλη», ταινία του 1955, είναι μια αλληγορία: Με το όνομά της και μόνο, υπονοεί «the american way of life», ο οποίος έχει αρχίσει τότε να εισάγεται στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα, είναι και ένα σφαιριστήριο, το «Magic City», κακέκτυπο αυτών που βλέπαμε τότε στις αμερικανικές ταινίες, στέκι για μικροκακοποιούς, λαχαναγορίτες, φορτηγατζήδες, παιδιά προσφύγων, για κοινωνικά «απόκληρους» που συνθέτουν τον περιβάλλοντα χώρο, καθιστώντας σαφώς ειρωνική την ονομασία «Μαγική πόλη». Μια σύγχρονη Φυλής, Βάθης, Μενάνδρου… Στην ταινία του Κούνδουρου, στον πρώτο του κιόλας ρόλο, στην ηλικία των 29 χρόνων, ο Θανάσης Βέγγος ονομάζεται απλά, «Θανάσης». Ο βιοπαλαιστής ο οποίος καταδιώκει αγανακτισμένος τους απατεώνες που επιζητούσαν από τότε την «αρπαχτή», τον αθέμιτο εύκολο πλουτισμό, δεκαετίες προτού μπει στο λεξιλόγιό μας ο όρος «λαμόγιο», ο όρος «διαπλοκή» . Θα είναι έκτοτε για μισό αιώνα, η καταγγέλουσα φωνή: των επίορκων κρατικών λειτουργών, των ασυνείδητων γιατρών, των εξωνημένων πολιτικών, της διαφθαρμένης αστυνομίας, του συναλλασσόμενου εφοριακού, του απατεώνα επιχειρηματία, όμως μια τραγική «φωνή βοώντος εν τη ερήμω» που θα αδυνατεί να αναστρέψει μια ήδη προδιαγεγραμμένη πορεία…

Στον αμερικάνικο τρόπο ζωής, ο Θανάσης απαντά με τα ίδια «αμερικάνικα» όπλα. Όσο ταχύς είναι αυτός ο τρόπος, ανατρέποντας την ελληνική αίσθηση του χρόνου που περνά αργά, σε ρυθμούς ανάλογους της ομιλίας του Μίμη Φωτόπουλου, άλλο τόσο πιο γρήγορος είναι ο «δεν προλαβαίνω! δεν προλαβαίνω!» Θανάσης που δεν σταματά να τρέχει. Γίνεται έτσι το 1966 ο Πολύδωρος – «Παπατρέχας» ο «ΘΟΥ-ΒΟΥ» οποίος δεν ξεκουράζεται ποτέ («των πρακτόρων η σχολή είναι χρήσιμη πολύ κι οι καλοί της μαθητές, δεν ξεκουρά… κουρά- κουράααα- ζονται ποτές» θα τραγουδά ως αεικίνητος υποψήφιος ντετέκτιβ) ο Κανέλλος ως «Καταφερτζής» το 1964 που μονολογεί «Τρέχω, αλλά άκρη δε βρίσκω». Εννέα χρόνια αργότερα στην ταινία «Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ» είναι ένας πλασιέ ρολογιών, επάγγελμα συμβολικό, καθώς πραγματικά διώκτης του είναι μονάχα ο χρόνος και έτσι προχωρά –τρέχει ορθότερα- χωρώντας πρόγραμμα μιας εβδομάδας σε ένα μόνο εικοσιτετράωρο.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΥΜΒΑΤΙΚΟ ΘΕΣΜΟ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ.

Εκτός από μια «φωνή της συνείδησης» των νεοελλήνων, ο Θανάσης είναι και ο επαναστάτης κατά της τυπολατρίας των θεσμών. Και κατ’ εξοχήν του γάμου.

Στη 2η ταινία που παίζει, επίσης του 1955 («Καταδικασμένη και από το παιδί της») είναι ο «πρόεδρος» μιας παρέας «ορκισμένων εργένηδων». Στους περισσότερους ρόλους του άλλωστε τα πρώτα χρόνια της καριέρας του παρουσιάζεται ως τυπικός εργένης. Η οικογένεια είναι σταθερά απούσα, παρότι είναι ο κατεξοχήν περίγυρος που απεικονίζεται στο ελληνικό κινηματογράφο της εποχής. Το 1958, στο «Διακοπές στην Αίγινα», σε ρόλο αυτοσχέδιου ντετέκτιβ, θα ξεσκεπάζει μοιχούς και μοιχαλίδες, δείχνοντας κωμικά και μεγεθυμένα την άλλη όψη του θεσμού. Αργότερα, ο Βέγγος θα ερωτεύεται γυναίκες που «αξιωματικά» αποκλείεται να τις παντρευτεί για διάφορους λόγους, π.χ. διότι αυτές αγαπούν κάποιον άλλον. Μήπως λοιπόν ο Θανάσης υποσυνείδητα επιζητεί τις «λάθος» γυναίκες ακριβώς γιατί δεν θέλει να δεσμευτεί; Ίσως. Και κλασικό παράδειγμα είναι η «Μανταλένα» του 1960, όπου η Μανταλένα – Βουγιουκλάκη, αντικείμενο του πόθου για τον Βέγγο είναι ερωτευμένη με τον Παπαμιχαήλ. Στους «300 της Μαρίνας», ψάχνει για σύζυγο αλλά αυτή δεν εμφανίζεται. «Οι καλλιτέχνες δεν πρέπει να παντρεύονται» μονολογεί την ίδια χρονιά (1961) στο «Για σένα την αγάπη μου». Το 1962 στο «Μην είδατε τον Παναή» στήνει τη νύφη στην εκκλησία. Την ίδια χρονιά βοηθά ως Χαρίλαος με το φορτηγάκι την Τζένη Καρέζη να αποφύγει εκείνη τον γάμο στο «Η νύφη το΄ σκασε». Το αποκορύφωμα όμως έρχεται το 1967, στο «Τρελός, παλαβός και Βέγγος» . Εδώ παθαίνει αμνησία και στήνει στην εκκλησία τη νύφη (Ελένη Ανουσάκη). Στο σουρεαλιστικό κώδικα του Βέγγου, η «αμνησία» που παθαίνει είναι «εικονική» (αυτό υποδεικνύει και η παραλλαγή των στίχων ενός τραγουδιού της εποχής ώστε να «γελοιοποιήσει» τον θεσμό) και είναι πρόδηλο ότι απλώς προσπαθεί να «ξεφύγει». Αυτά σε μία εποχή κατά την οποία οι ελληνικές ταινίες βασίζονται σε υποθέσεις όπου ο πλούσιος και η φτωχή, ο φτωχός και η πλούσια, ο φτωχός που υποδύεται τον πλούσιο ή η πλούσια που υποδύεται την φτωχή, σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς, επιδιώκουν ένα και μόνο σκοπό, την «αποκατάσταση», την «κουλούρα». Η εικονική «αμνησία» του Βέγγου είναι ένα ράπισμα απέναντι στα «παπαγαλάκια» του ηθικοπλαστικού κινηματογράφου της εποχής και αυτό από μόνο του, συνιστά επανάσταση.

Νωρίτερα πάντως, το 1959, ο Βέγγος παίζει στις «Γαμήλιες περιπέτειες» υποδυόμενος των παγοπώλη. Εκεί, στην ερώτηση «πότε θα σε δω;» στην κοπέλα της γειτονιάς, αυτή του απαντά «Της αγίας παγοκολώνας». Μια στιχομυθία που ανοίγει τον χορό των ερωτικών απογοητεύσεων του Θανάση αποδομώντας υπερρεαλιστικά τον γλυκανάλατο νατουραλισμό σε ό,τι έχει να κάνει με τον έρωτα. Ο κανόνας σε πολλές ταινίες με τον Βέγγο είναι ο Θανάσης που μένει μπουκάλα επειδή το αντικείμενο του πόθου του ψάχνει για κάποιον λεφτά, απαντώντας έτσι στη συστηματική απάτη περί του «αταξικού έρωτα» του ελληνικού σινεμά με τα κλισέ για τον πλούσιο και τη φτωχή ή τον φτωχό και την πλούσια που αγαπιούνται και παντρεύονται.

ΟΙ ΚΑΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ.

Χρόνια προτού εγκατασταθεί στην Ελλάδα η «τραπεζική δημοκρατία» με τη συμβολή των «εκσυγχρονιστών» πολιτικών, ο Θανάσης Βέγγος τα βάζει με τις τράπεζες που ληστεύουν τον κόσμο. Στον «Τσαρλατάνο», μια ταινία που παίζεται μέσα στη δικτατορία, ο Θανάσης τα βάζει με το τραπεζικό σύστημα. Οικονομίες 10 χρόνων γίνονται καπνός επειδή η τράπεζα «βαράει κανόνι». Η οργή δεν έχει να κάνει με το συμβάν, αλλά με το ότι ο «μεγάλος» (καθώς πρόκειται μάλιστα για μια τράπεζα στη Γερμανία όπου εργάζεται ο Θανάσης ως μετανάστης) καταστρέφει τον «μικρό». Το ίδιο απάνθρωπο εμφανίζεται το τραπεζικό σύστημα και στο «Από πού πάνε για τη χαβούζα» του Θόδωρου μαραγκού (1978).

ΟΙ ΨΕΥΤΟΘΕΟΙ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ.

Ίσως κανένας άλλος επαγγελματικός κλάδος δεν έχει «ξεφωνηθεί» τόσο πολύ από τον Βέγγο, όσο ο ιατρικός. Πάλι στο «Από πού πάνε για τη χαβούζα», σε πρώτο πλάνο τα ράντζα των νοσοκομείων. Στην ταινία «Ο παλαβός κόσμος του Θανάση», ο Βέγγος ως διευθυντής κλινικής καταγγέλλει το μπάχαλο και τη αδιαφορία για τον πολίτη που επικρατούν στα νοσοκομεία.

Ο ΕΝΟΠΛΟΣ ΟΙΚΟΛΟΓΟΣ.

Στο «Όλα είναι δρόμος» του Παντελή Βούλγαρη (1998) ο Βέγγος, ο Θανάσης, μεταμορφώνεται. Ο «καλός μας άνθρωπος» κρατά όπλο. Και όχι μόνο το κρατά, αλλά και το χρησιμοποιεί. Και όχι μόνο το χρησιμοποιεί,, αλλά σκοτώνει με «κρύο αίμα», τον ασυνείδητο κυνηγό που στο δεύτερο επεισόδιο της ταινίας σκοτώνει την τελευταία νανόχηνα στον Έβρο. Έχουν περάσει 18 χρόνια από την ταινία «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι» όπου ως Θανάσης Μαγκάνας επιτίθεται με μπαλτά κατά του υπουργού Ακρίβειας, αλλά αρκείται στο να αποκεφαλίσει το μικρόφωνο του κυρίου υπουργού. Επιτέλους, ο Θανάσης τολμά να αποδώσει δικαιοσύνη…

ΚΑΝΕΝΑ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

-«Πεθαίνουμε σα λαός. Κάναμε τον κύκλο μας»!

Τη φράση αυτή ξεστομίζει σαν προφήτης ο Βέγγος στο «Βλέμμα του Οδυσσέα» του Αγγελόπουλου (1995) εις πείσμα όσων εκείνη την εποχή του «μεγάλου πάρτυ» και που τίποτε δεν προμήνυε την χρεοκοπία –και όχι μόνο την οικονομική- μιλούσαν για «εκσυγχρονισμό», για «κοινωνία πολιτών» για «ισχυρή Ελλάδα

ΟΙ ΛΟΥΜΠΕΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ

Ο «πλούσιος» στον «Ηλία του 16ου» δεν είναι ένας υγιής επιχειρηματίας. Είναι ένας κλεπταποδόχος –που θα μπορούσε κάλλιστα να παραπέμπει σε ένα μαυραγορίτη που φτιάχτηκε επί Κατοχής- ο Παπαγιαννόπουλος. Οι «συμπαθητικοί φτωχοί», οι «καλοί» της ταινίας πάνε να κλέψουν, για την επιβίωση (κάτι ανάλογο βλέπουμε και στον «Τυφλό Άγγελο» του 1960, όταν ο Βέγγος – μανάβης Κώτσος, χαμογελά συγκαταβατικά καθώς τα χαμίνια της γειτονιάς του κλέβουν φρούτα από τα τελάρα). Το κοινό εκείνης της εποχής όμως δεν είναι ούτε έτοιμο ούτε πρόθυμο να δει τη λύση που «προτείνει» ο Βέγγος, αλλά «προτιμά» εκείνη του Χατζηχρήστου, του απλοϊκού τίμιου επαρχιώτη που συμβαδίζει με την τρέχουσα ηθική και που αρκείται στο «τουλάχιστον να μην πάνε μέσα τα παιδιά…».

Στο «Δίδυμο της συμφοράς» του 1989 στόχος είναι ο κόσμος της νύχτας. Ένας πλούσιος υπόκοσμος που πλέον παρεμβαίνει έξω από τα στενά όρια που εκινείτο και φιλοδοξεί να παράξει και πολιτική. Στην ταινία «Θανάσης ο αισιόδοξος» της ίδιας χρονιάς, παίρνει το μέρος των συνδικαλιστών απεργών απέναντι σε διεφθαρμένους εργοστασιάρχες.

ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ ΟΙ «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ»

Στην ταινία «Θανάσης ο βομβιστής» ο Θανάσης είναι ρεσεψιονίστ πολυτελούς ξενοδοχείου που απειλεί να ανατινάξει ένας βομβιστής αν δεν ακουστούν τα «πολιτικά» του αιτήματα. Παρότι «γραφικός» ο υποψήφιος βομβιστής, διατυπώνει δίκαιο πολιτικό λόγο ενώ η βόμβα που κρατά είναι ψεύτικη, σε μια σημειολογική αλληγορία, ότι οι πραγματικά επικίνδυνοι είναι άλλοι, οι «αποδεκτοί» πελάτες του «ξενοδοχείου».

Καλό σου ταξίδι μεγάλε επαναστάτη!

Από: //ΠαραλληλοΓράφος//

Ακόμη:

Αντι-γειτονιές:'Εφυγε και ο Θανάσης Βέγγος.

Η Αριστερά απέναντι στη μετανάστευση

2011-05-02 16:01

Πριν από μερικές μέρες μου έστειλε ένας φίλος το παρακάτω κείμενο του "ΠΡΙΝ", και αρχίσαμε μία κουβέντα μέσω μέηλ πάνω σε αυτό. Μια και πλάτιαζε, είπαμε να δημοσιευθεί, προκειμένου ο προβληματισμός να γίνει δημόσιος και μεταξύ περισσότερων ανθρώπων.

Δύο δικές μου προκαταρκτικές παρατηρήσεις:

1).Η μετανάστευση δεν μπορεί να είναι από μόνη της ούτε προοδευτικό, ούτε αντιδραστικό φαινόμενο, όπως και ένα σωρό άλλα πράγματα. Η αντιμετώπιση και ο χειρισμός της μπορεί να είναι προοδευτικά ή αντιδραστικά, οπότε το ζήτημα μπαίνει με λάθος τρόπο.

2)Είναι προφανές πως πλέον οι κομμουνιστές μάλλον δεν περιλαμβάνονται στην "αριστερά", γιατί ό,ποιος χρησιμοποιεί τον όρο αναφέρεται πλέον στον ΣΥΝ και τις περί αυτού ομαδοποιήσεις, που ούτε το μεγαλύτερο ούτε το σημαντικότερο κομμάτι μιας αριστεράς που θα περιλάμβανε και τους κομμουνιστές (ΚΚΕ) θα ήταν.

 

Αμηχανία χαρακτηρίζει την Αριστερά μπροστά στο μεγαλύτερο μεταναστευτικό ρεύμα της ιστορίας, που λόγω της κρίσης αποκτά νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Φαινόμενο αντιφατικό, η μετανάστευση στο έδαφος του καπιταλισμού αποκτά αντιδραστικό χαρακτήρα. Η πάλη υπέρ των μεταναστών δεν πρέπει να κρύψει την πάλη κατά τη μετανάστευσης, όπως ακριβώς ο αγώνας υπέρ των ανέργων δεν υποκαθιστά τον αγώνα κατά της ανεργίας.
 

 

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ 

 

Η παγκόσμια κρίση οξύνει τις αντιθέσεις

«Είμαι άνθρωπος, τίποτε το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο», έγραψε το 2ο αι. π.Χ. ο Τερέντιος, ο μεγαλύτερος ρωμαίος κωμωδιογράφος. Οι αντιθέσεις και συγκρούσεις που αναπτύσσονται σήμερα στις κοινωνίες της Δύσης με τα σύγχρονα μεταναστευτικά ρεύματα οδηγούν στην αντιστροφή του ρητού: «Είμαι ξένος, τίποτε δεν μου είναι ανθρώπινο». Δεν είναι ίσως τυχαίο ότι ο Τερέντιος υπήρξε δούλος που έγινε απελεύθερος. Σήμερα, σε αντίθεση με την αρχαιότητα, «δεύτερη ευκαιρία» για μια ανθρώπινη ζωή στους μετανάστες πολύ σπάνια δίνεται. Όσο μάλιστα επιτείνεται η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, τόσο βάσιμα μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι αντιθέσεις αυτές θα οξύνονται.
Το Συμβούλιο της Ευρώπης προχώρησε την προηγούμενη εβδομάδα στην εκτίμηση ότι τουλάχιστον μισό εκατομμύριο άνθρωποι επιθυμούν να εγκαταλείψουν την εμπόλεμη ζώνη της Λιβύης, να περάσουν στα γειτονικά κράτη και από εκεί να φτάσουν στην Ευρώπη. Την προηγούμενη Κυριακή δημιουργήθηκε σοβαρό διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Γαλλίας και Ιταλίας, καθώς οι γαλλικές αρχές σταμάτησαν ένα κομβόι μεταναστών προερχόμενο από την Ιταλία με όλα τα απαραίτητα έγγραφα στα σύνορα. «Μια επαίσχυντη συμπεριφορά από την πλευρά της Γαλλίας και μια κραυγαλέα παραβίαση της συμφωνίας του Σένγκεν», χαρακτήρισε το περιστατικό ο βρετανικός Ιντιπέντεντ, που έδωσε το δίκιο στην ιταλική κυβέρνηση, η οποία πλέον βρίσκεται σε κατάσταση πανικού εξαιτίας της άφιξης πάνω από 25.000 μεταναστών από τη Βόρεια Αφρική μόνο μέσα στους τελευταίους μήνες. Η Ιταλία πράττοντας το αυτονόητο, εξέδωσε χιλιάδες προσωρινές άδειες παραμονής, που επιτρέπουν στους κατόχους τους να ταξιδεύουν ελεύθερα εντός της Ευρώπης. Οπότε μετέτρεψε το πρόβλημά της σε πρόβλημα όλων. Σύμφωνα με έκθεση που υπέβαλε ολλανδή ευρωβουλευτής των σοσιαλιστών, πάνω από 23.000 άνθρωποι έφυγαν από την Τυνησία κι έφτασαν στο μικρό ιταλικό νησί Λαμπεντούζα, που έχει μόλις 5.000 κατοίκους!
 
 
Η ομογενοποίηση της εργατικής τάξης που επισπεύδεται από τα μαζικά μεταναστευτικά κύματα είναι εν δυνάμει μόνο επαναστατική. Σήμερα, που κυριαρχεί στον καπιταλισμό ο νόμος του ανταγωνισμού, οι μεταναστευτικές ροές οδηγούν σ’ ένα πρωτοφανές κοινωνικό ντάμπινγκ, συμπιέζοντας δραματικά την αξία της εργατικής δύναμης. Γι’ αυτό το λόγο η μετανάστευση είναι φαινόμενο αντιδραστικό.
 
 
Ανάλογος πανικός έχει καταλάβει και την ελληνική κυβέρνηση. «Πρέπει να πούμε στον κόσμο την αλήθεια. Η κατάσταση δεν θα είναι ποτέ πια όπως ήταν στο παρελθόν», είπε η υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Άννα Νταλάρα, μιλώντας πριν λίγες ημέρες στο πλαίσιο συνεδρίου για θέματα Ασφάλειας και Άμυνας και Παράνομης Μετανάστευσης.

Η υφυπουργός επιβεβαίωσε ότι ακρογωνιαίος λίθος της μεταναστευτικής πολιτικής είναι η αστυνόμευση και οι απελάσεις, ενώ επίκειται και νέο αυστηρότερο πλαίσιο. Με ανάλογο πνεύμα ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής, είπε ότι με την ενσωμάτωση του Λιμενικού Σώματος και της Ελληνικής Ακτοφυλακής στο υπουργείο του, συγκροτείται ένα ολοκληρωμένο σύστημα εσωτερικής ασφάλειας.
Μόνο η Αριστερά, η δύναμη που πρέπει να εκφράσει ως συνείδηση αλλά και υλική δύναμη την εργαζόμενη πλειοψηφία όλης της γης δεν διαθέτει «ολοκληρωμένο σύστημα» αντιμετώπισης του φαινομένου.


Τι πρόσημο έχει η μετανάστευση; Ακόμη και εντός της Αριστεράς οι γνώμες ποικίλλουν σε μια ευρύτατη γκάμα αποχρώσεων: Από το χαρακτηρισμό του φαινομένου ως «ευλογία» μέχρι την υιοθέτηση ξενοφοβικών θέσεων και προτάσεων. Χαρακτηριστικότερη όμως είναι η τάση που παρακάμπτει μια ιδεολογική και φιλοσοφική τοποθέτηση απέναντι στο σύγχρονο αυτό κοινωνικό φαινόμενο, προκρίνοντας μια άμεση πολιτική της πράξης, με περισσότερο ανθρωπιστικά χαρακτηριστικά. Άλλη πάλι θέση συνοψίζεται στο σύνθημα «σύνορα ανοιχτά για την εργατιά»: Μια αφελής θεώρηση που θέλει να απαντήσει στην κατασταλτική πολιτική των κρατών με την άλλη όψη του νομίσματος. Είναι όμως η επιτακτικότητα του ζητήματος τέτοια στην ημερήσια διάταξη τη πολιτικής επικαιρότητας, που η αοριστία πλέον δεν συγχωρείται.
Κι αυτό γιατί δεν βρισκόμαστε πλέον στη μετανάστευση της εποχής του Μαρξ ή του Λένιν. Τα μεταναστευτικά κύματα των δύο προηγούμενων αιώνων συνδεδεμένα με την αποικιοκρατία και το βιομηχανικό καπιταλισμό είχαν άλλη κλίμακα. Σήμερα εξελίσσεται ένα εκρηκτικό φαινόμενο, παράγωγο της σύγχρονης εποχής, συνδεδεμένο με την παγκοσμιοποίηση και την παγκόσμια οικονομική κρίση. Είμαστε μάρτυρες του μεγαλύτερου μεταναστευτικού ρεύματος στην Ιστορία, με νέα χαρακτηριστικά. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι σύμφωνα με την έκθεση που εξέδωσε ο ΟΗΕ για τη νέα χιλιετία, 1,2 δισεκατομμύρια άνθρωποι στην υφήλιο είναι υποχρεωμένοι να ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα. Και οι αβυσσαλέες ανισότητες δεν υφίστανται μόνο μεταξύ κρατών αλλά και εντός των ίδιων των ανεπτυγμένων χωρών: Εκεί που ζει και αναπτύσσεται σε μια σκοτεινή ζώνη του κοινωνικού λυκόφωτος ο τέταρτος κόσμος της φτώχειας. Όλα αυτά αποτελούν την πρώτη ύλη για μια ποιοτικά νέα κατάσταση.
Αυτό που πολύ συχνά ξεχνιέται είναι η διπλή φύση της μετανάστευσης. Από τη μια μεριά το φαινόμενο αυτό οδηγεί στην ομογενοποίηση της παγκόσμιας εργατικής τάξης, μια τάση που είναι εν δυνάμει επαναστατική. Το αίτημα για προλεταριακό διεθνισμό υπάρχει στη φαρέτρα του μαρξισμού από τη ληξιαρχική πράξη γέννησής του, το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος των Μαρξ και Ένγκελς, στην περίφημη φράση «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε». Δεν είναι λίγοι εκείνοι που σήμερα βλέπουν αυτή την επαναστατική προτροπή να παίρνει υλική υπόσταση στις μεταναστευτικές ορδές που οργώνουν την υφήλιο και συνενώνονται στα αστικά κέντρα των ανεπτυγμένων χωρών. Ωστόσο, υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, που είναι ως γνωστόν και πάντα αθέατη στο γυμνό μάτι. Η δεύτερη φύση του φαινομένου προκύπτει από τους ενδοαστικούς ανταγωνισμούς σε μια χώρα, από τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς που απλώνονται σε όλο τον πλανήτη και συντελούν τελικώς στον ευνουχισμό αυτού του «δυνάμει» χαρακτηριστικού. Ο νόμος του ανταγωνισμού που κυριαρχεί στον καπιταλισμό παρεμβαίνει και στην ομογενοποίηση της εργατικής τάξης τη σπρώχνει προς τα κάτω, συμπιέζοντας τους μισθούς. Ο νεολογισμός «κινεζοποίηση» περιγράφει αυτό ακριβώς το φαινόμενο στην πιο ακραία του μορφή, τους μισθούς δηλαδή που εξασφαλίζουν απλώς την υλική επιβίωση. Για το λόγο αυτό, το φαινόμενο της μετανάστευσης στις μέρες μας δεν έχει τίποτα από την επαναστατική του δυναμική, παρά είναι στην ουσία του αντιδραστικό.

Τι γίνεται στις χώρες προέλευσης των μεταναστών; Η μαζική φυγή του εργατικού δυναμικού εκτονώνει την εκρηκτική συνήθως ανεργία και κατ’ αυτό τον τρόπο διευκολύνεται το έργο των κυβερνήσεων στην αντιμετώπιση των τάσεων για εξέγερση. Κατ’ αυτό τον τρόπο όμως αδυνατίζουν τα κινήματα που ζητούν κοινωνική αλλαγή ή μεταρρυθμίσεις. Ανάγεται σε μοντέλο ζωής και ενθαρρύνεται η ατομική λύση, ο μοναχικός δρόμος προς τη σωτηρία, μακριά από τα κοινά συμφέροντα που δένουν ένα λαό και μια εθνική εργατική τάξη.

Όμως και στις χώρες υποδοχής, κανείς δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια για τις συνέπειες του μεταναστευτικού φαινομένου. Η μαζική εισροή μεταναστών αξιοποιείται αντικειμενικά από το κεφάλαιο για να ρίξει την τιμή της εργατικής δύναμης. Υπό την ανοχή φυσικά των κρατικών αρχών (όπως η Επιθεώρηση Εργασίας, τα υπουργεία κ.λπ.) δημιουργείται μια παράλληλη «βάρδια» εργαζομένων, χωρίς πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, με εξευτελιστικούς μισθούς και μεροκάματα, που επιβιώνουν τελικώς λαθραία και στη «σκιά» της εργατικής νομοθεσίας, αλλά και οποιασδήποτε νομοθεσίας. Το γεγονός αυτό δεν είναι μονοσήμαντο. Από τη μία μεριά θέτει το επιτακτικό καθήκον στην Αριστερά να παλέψει για την άρση των ανισοτήτων αυτών, από την άλλη όμως συνιστά ένα γερό χτύπημα στη ντόπια εργατική τάξη για όσο διάστημα η κατάσταση αυτή συντηρείται.
  • Πρώτον, διαιρεί σε κατηγορίες και διασπά την ενότητα των εργαζομένων, κάτι που φυσικά επιδιώκουν αντικειμενικά οι εργοδότες.
  • Δεύτερον, οι μάζες των κακοαμοιβόμενων μεταναστών συγκροτούν έναν πολυάριθμο εφεδρικό «στρατό» που χτυπά τα κεκτημένα εργατικά δικαιώματα. Συνιστούν δηλαδή ένα εργαλείο κοινωνικού ντάμπινγκ.
Στη διαπίστωση ότι η μετανάστευση είναι στις μέρες μας πρωτίστως αντιδραστικό φαινόμενο, διατυπώνονται ορισμένες ενστάσεις.
Πρώτη ένσταση: «Είναι πρωτίστως άνθρωποι σε ανάγκη που χρειάζονται την αλληλεγγύη μας». Κανείς φυσικά δεν θα διαφωνήσει με αυτό. Πρέπει να γίνει όμως ένας ουσιώδης διαχωρισμός: Ένα ζήτημα είναι το ίδιο το μεταναστευτικό φαινόμενο στη σύγχρονη εποχή και πώς κανείς το αντιμετωπίζει. Ένα άλλο ζήτημα αποτελεί η στάση απέναντι στους ανθρώπους που καλώς ή κακώς βρέθηκαν στον τόπο μας και ζητούν δουλειά και δικαιώματα. Μια συνεπής στάση μπορεί να συνοψισθεί στη φράση «κατά της μετανάστευσης αλλά υπέρ των μεταναστών», με την ίδια έννοια που η Αριστερά παλεύει κατά της ανεργίας αλλά υπέρ των ανέργων.
Δεύτερη ένσταση: «Η ιστορία του ανθρώπου από τα πρώτα βήματά του πάνω στη Γη είναι συνυφασμένη με τις μετακινήσεις και μεταναστεύσεις». Το γεγονός αυτό δεν συνιστά σε καμία περίπτωση συνηγορία υπέρ των μεταναστεύσεων. Πρώτον, επειδή από τη αυγή της ανθρωπότητας μέχρι τις μέρες μας ήταν η ανάγκη για επιβίωση που έσπρωχνε σε αναζήτηση καλύτερης τύχης. Δεύτερον, επειδή και άλλα φαινόμενα συνοδεύουν τον άνθρωπο για χιλιετίες, το γεγονός αυτό όμως δεν τα κατατάσσει σε όσα θέλει να κρατήσει ο κόσμος μας: Κορυφαίο παράδειγμα οι πόλεμοι, οι αιμοτοχυσίες και οι αλληλοσφαγές. Μήπως αυτά είναι προοδευτικά φαινόμενα;

Τρίτη ένσταση: «Αν τάσσεται κανείς με το αίτημα για κλειστά σύνορα, τότε υποστηρίζει τους αιματοβαμμένους φράκτες του Χ. Παπουτσή». Η θέση αυτή διαστρεβλώνει την πραγματικότητα. Οι φράκτες στον Έβρο και οι ένοπλες περιπολίες της Frontex και των ντόπιων συνοριοφυλάκων πρέπει διαμιάς να καταργηθούν. Όχι μόνο επειδή ευθύνονται για θανάτους ανθρώπων. Αλλά και επειδή η μετανάστευση είναι τέτοιο ορμητικό ποτάμι που η ροή της δεν σταματά με τέτοια αστυνομικού τύπου μέτρα. Όπως το νερό κυλά μέσα από τα δάχτυλα, έτσι και ένας φράχτης 2,5 χιλιομέτρων δεν αρκεί για μια γραμμή 200 χιλιομέτρων από χερσαία μόνο σύνορα. Ο στόχος άλλωστε της καταστολής αυτού του τύπου βρίσκεται εντός συνόρων: Στο να φύγει η προσοχή από τη δραματική κοινωνική πραγματικότητα που πλήττει την εργαζόμενη πλειοψηφία και να εστιαστεί στο αστυνομικό κυνήγι ενός αόρατου εχθρού που λειτουργεί επιπλέον ως αποδιοπομπαίος τράγος.
Συνεπώς, το μεταναστευτικό δεν είναι πρόβλημα ρατσισμού ή έλλειψης ανθρωπιάς. Έχει την καρδιά του στο ευρύτερο ζήτημα της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και εκεί βρίσκεται και η λύση του. Οι μετανάστες άλλωστε δεν έχουν ανάγκη από μια Αριστερά προστάτη των «μειονοτήτων», οι οποίες απλώς στερούνται κάποιων δικαιωμάτων και γίνονται στόχος ακραίων δεξιών και φασιστικών επιθέσεων. Όσο η συζήτηση του μεταναστευτικού εξαντλείται σε αυτό το επίπεδο, τόσο πετυχαίνει ένα ευφυές σχέδιο κοινωνικού αυτοματισμού, που θα μπορούσε να πάρει τον κωδικό τίτλο «Εξάρχεια εναντίον Αγίου Παντελεήμονα». Η αντιπαράθεση των «άκρων» όπως εξελίσσεται μέχρι σήμερα η πάλη για την υπεράσπιση των μεταναστών, αφήνει τον κατάλληλο χώρο για να επικρατήσει τελικώς μια «μέση» υποτίθεται νηφάλια κυβερνητική παρέμβαση, των ΜΑΤ, της τάξης και της αντεργατικής πολιτικής που αγγίζει όλους. Η αντιπαράθεση με την ακροδεξιά είναι μέρος του γενικότερου δημοκρατικού ζητήματος. Την πάλη δηλαδή για να αποκαλυφθεί και να εξουδετερωθεί το παρακράτος των τραμπούκων και των παρακολουθήσεων, ο παρακρατικός εκτελεστικός βραχίωνας τύπου Χρυσής Αυγής, αλλά και το μιντιακό υπερκράτος των επιχειρηματιών που συντονίζει τις επιθέσεις όλων των παραπάνω.

Ο Νέγκρι και οι «μετακινήσεις του πλήθους»

ΑΤΑΞΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΑΣΚΟΥΝ ΓΟΗΤΕΙΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ





Οι Τόνι Νέγκρι και Μάικλ Χαρντ γράφουν στο πολύ γνωστό έργο τους Αυτοκρατορία: «Μέσω της κυκλοφορίας, το πλήθος επανιδιοποιείται το χώρο και αυτοσυγκροτείται ως ενεργό υποκείμενο. Οι κινήσεις αυτές συχνά συνεπάγονται ως αντίτιμο φρικτές δοκιμασίες, ταυτόχρονα όμως ενέχουν μια επιθυμία απελευθέρωσης οποία δεν κατασιγάζεται παρά μόνον επανιδιοποιούμενη νέους χώρους». Μιλούν για τα μεταναστευτικά κύματα. Και συνεχίζουν: «Το πλήθος αποκτά τη δύναμη να βεβαιώσει την αυτονομία του ταξιδεύοντας και εκφραζόμενο μέσω ενός μηχανισμού εκτεταμένης, εγκάρσιας εδαφικής επανιδιοποίησης». Οι λέξεις - κλειδιά στο παραπάνω απόσπασμα αλλά και σε όλο το έργο του Νέγκρι είναι «κυκλοφορία», «κίνηση», «ταξιδεύω». Ο όρος «μετακίνηση του πλήθους» αντικαθιστά τον όρο «μετανάστευση» σε ολόκληρο το βιβλίο των 600 σελίδων. Γι’ αυτό άλλωστε και το αίτημα που διατυπώνουν οι συγγραφείς είναι «απεριόριστες διαδρομές» και «παγκόσμια υπηκοότητα».
Είναι αυτή η ιδεολογική και θεωρητική βάση για τις σύγχρονες απόψεις που αποδίδουν στη μετανάστευση μια απελευθερωτική δήθεν διάσταση και αρνούνται την αντιδραστική της φύση. Οι θέσεις αυτές παραβλέπουν με χαρακτηριστική αφέλεια το γεγονός ότι ελατήριο όλων των μεταναστεύσεων της ιστορίας υπήρξε η ανάγκη, η έλλειψη πόρων για επιβίωση, ο πόλεμος και οι φυσικές καταστροφές. Με ένα μοντέλο που μοιάζει να προέκυψε με βάση τις σύγχρονες μετακινήσεις των φοιτητών και των ακαδημαϊκών από χώρα σε χώρα της Δυτικής Ευρώπης και της Αμερικής, ερμηνεύεται μια από τις πιο δραματικές σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας. Πρόκειται βέβαια για αταξικές αναλύσεις, που στη θέση των κοινωνικών τάξεων ως δημιουργών της ιστορίας τοποθετούν ένα ανώνυμο και ομογενοποιημένο «πλήθος».

Παρ’ όλ’ αυτά, οι θέσεις αυτές ασκούν μεγάλη γοητεία σήμερα στην ελληνική Αριστερά. Σε πρόσφατη εκδήλωση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ για το μεταναστευτικό, ο Αλέξης Τσίπρας μετά από σχετική ερώτηση του Πριν, δήλωσε υπέρ του Νέγκρι και εξήγησε: «Η ανθρωπότητα εξαρχής στηρίχθηκε στις μετακινήσεις. Δεν μπορούμε να πούμε λοιπόν ότι η βάση της ιστορίας είναι αντιδραστική». Όμως και αλλού επιβιώνουν λαθραία οι απόψεις του Νέγκρι: Όταν ακούγεται το σύνθημα «σύνορα ανοιχτά για την εργατιά». Όταν από το δράμα τη μετανάστευσης και της προσφυγιάς τονίζεται ο πολυπολιτισμικός χαρακτήρας της παρουσίας τους, σαν η παρουσία τους να οφείλεται σε διάθεση για γιορτή. Αλλά και κάθε φορά που υποχωρεί η ταξική οπτική στο φαινόμενο, για χάρη της ανθρωπιστικής προσέγγισης.

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΛΗ
Όχι στο σύστημα
που γεννά μετανάστες
ΚΑΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΤΙΑ
 
Το πρωταρχικό διεθνιστικό καθήκον είναι να χτυπηθούν και να εκλείψουν οι αιτίες που οδηγούν στη μετανάστευση. Να ανατραπεί δηλαδή το σύστημα που γεννά φτώχεια και εξαθλίωση σε όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του πλανήτη και σπρώχνει τις απελπισμένες μάζες σε αναζήτηση ενός αμφίβολου μέλλοντος. Πιο άμεσο αίτημα είναι να σταματήσουν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που σπέρνουν τον τρόμο, το θάνατο και δημιουργούν αντικειμενικά τα μεγάλα μεταναστευτικά κύματα. Με αυτή την έννοια, ένα άμεσο και διεθνιστικό ζήτημα πάλης είναι να σταματήσει η εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό που διεξάγει και σήμερα πολέμους και να επιστρέψουν τα στρατεύματα από τη Λιβύη, το Αφγανιστάν και τις άλλες εστίες πολέμου.

Τι γίνεται όμως με όσους μετανάστες έχουν διαβεί το Ρουβίκωνα και βρίσκονται ήδη στη χώρα μας;
Φυσικά προέχει να αρθεί η πολυπλόκαμη εκμετάλλευσή τους. Εκμετάλλευση από το κράτος που τους θέλει ημιπαράνομους για να μην έχουν πολιτικά δικαιώματα. Εκμετάλλευση από τους εργοδότες για να τους πληρώνουν μαύρα. Εκμετάλλευση από τους δουλέμπορους για να θησαυρίζουν σε βάρος τους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, οι μη κοινοτικοί μετανάστες στη χώρα μας είναι 800.000.

Η πλειοψηφία τους ζει και εργάζεται για χρόνια στη χώρα. Πάνω από τους μισούς, 400.000 άτομα, είναι αυτοί που δεν έχουν χαρτιά. Άλλο στοιχείο λέει ότι 150.000 μετανάστες από το 2008 έχουν χάσει το δικαίωμα για άδεια παραμονής λόγω κρίσης. Ο λόγος; Ότι η άδεια παραμονής συνδέεται με τα ένσημα που παρουσιάζουν. Αν είναι κάτω από έναν αριθμό, στερούνται την άδεια.
  • Πρώτο μέτρο λοιπόν είναι η νομιμοποίηση όλων χωρίς όρους. Κανείς μετανάστης χωρίς χαρτιά, κανένας εργαζόμενος χωρίς ασφάλιση. Το συγκεκριμένο μέτρο είναι αυτό που μπορεί να ανακουφίσει την κατάσταση: Να χτυπήσει τη μαύρη εργασία και το κοινωνικό ντάμπινγκ, ενώ είναι προϋπόθεση για να υπάρχουν ίσα μεροκάματα και ίσα δικαιώματα. Χτυπάει επιπλέον το δουλεμπόριο και αίρει τους διαχωρισμούς με τη ντόπια εργατική τάξη.
  • Δεύτερο μέτρο είναι η κατάργηση της κατάπτυστης συνθήκης «Δουβλίνο ΙΙ».

Σε αυτό το σημείο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει πολύ βαριές ευθύνες. Το 2003 ο Κώστας Σημίτης ως πρωθυπουργός και ο Γιώργος Παπανδρέου ως υπουργός Εξωτερικών υπέγραψαν να γίνει η χώρα μας αποθήκη ανθρώπων. Χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες που έχουν άλλο προορισμό παραμένουν εγκλωβισμένοι λόγω της συνθήκης «επαναπροώθησης στη χώρα εισόδου».

Όπως έδειξε το παράδειγμα της Ιταλίας, η πίεση από τις μεταναστευτικές ροές μπορεί να μετριαστεί σε σημαντικό βαθμό αν εφοδιαστούν οι άνθρωποι με ταξιδιωτικά ντοκουμέντα και αφεθούν να προχωρήσουν στον πραγματικό τους προορισμό.
  • Τρίτο μέτρο είναι η οργάνωση των μεταναστών στα συνδικάτα και σε όλα τα μαζικά όργανα πάλης, για να αρθούν οι τεχνητοί διαχωρισμοί στο σώμα της εργατικής τάξης. Από αυτή την άποψη είναι σημαντικό λάθος να ιδρύονται συνδικάτα με βάση την εθνικότητα, που συντηρούν και αναπαράγουν τις διαιρέσεις.
  • Τέταρτο μέτρο είναι η αξιοπρεπής μεταχείριση των αιτούντων άσυλο και όλων των προσφύγων. Είναι τραγικό το γεγονός ότι ο λόγος που σήμερα κερδίζει έδαφος το αίτημα για αλλαγή της συνθήκης «Δουβλίνο ΙΙ» είναι η απερίγραπτη κατάσταση στα κέντρα υποδοχής, ειδικά της χώρας μας.

Για όλα τα παραπάνω είναι φυσικά αναγκαία μια βαθύτερη μαρξιστική ανάλυση, κάτι που υπερβαίνει αυτό το κείμενο.

Κοινός χαφιές ο Τσάβες!

2011-04-29 20:28

Ή "φοβού τους σοσιαλδημοκράτες και αντιμπεριαλισμό φέροντες".

Σε συνθήκες μαφιόζικης απαγωγής παραδόθηκε από την Βενεζουέλα πολιτικός καταζητούμενος στην Κολομβία. Η υπόθεση είναι χειρότερη και από αυτήν του Οτζαλάν, μια και η απαγωγή εκτελέστηκε από τις αρχές της Βενεζουέλας και μέσα στο έδαφος της τελευταίας. Να περιμένουμε αυτοκριτική από τους εγχώριους θαυμαστές του "εναλλακτικού σοσιαλισμού" του Τσάβες;

Δεν νομίζω να τρέφει κανείς τέτοιου είδους αυταπάτες.

Εκείνο που αποδυκνείεται περίτρανα, είναι πως όσοι ψάχνουν την παγίδα όπου ακούν για "εναλλακτικά μοντέλα σοσιαλισμού", δεν το κάνουν από κόλλημα αλλά από πικρή (πικρότατη) πείρα....

Ακολουθεί το ρεπορτάζ του "Ριζοσπάστη":

ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ
Θύελλα αντιδράσεων για την έκδοση του αγωνιστή Μπεσέρα

ΚΑΡΑΚΑΣ.--

«Η Σουηδία ζήτησε από την κυβέρνηση της Βενεζουέλας εξηγήσεις γιατί οι σουηδικές αρχές δεν πληροφορήθηκαν όταν συνελήφθη ο Σουηδός υπήκοος και ο οποίος εκδόθηκε στις Κολομβία», αναφέρει ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών της Σουηδίας, όσον αφορά τη σύλληψη στη Βενεζουέλα του Χοακίν Πέρες Μπεσέρα. Πρόκειται για τον Κολομβιανό αγωνιστή δημοσιογράφο και διευθυντή του ειδησεογραφικού πρακτορείου «Νέα Κολομβία» (ANNCOL), που έχει καθεστώς πολιτικού πρόσφυγα στη Σουηδία, όπου κατέφυγε από το 1994 διαφεύγοντας από τη χώρα του, την περίοδο του μεγάλου κυνηγητού της δεκαετίας του '90.

Η σύλληψη και κράτησή του έγιναν στο διεθνές αεροδρόμιο στη Μαϊετία, δίχως πρόσβαση σε νομικούς ή οποιονδήποτε άλλο, και η έκδοσή του με συνοπτικές διαδικασίες στην Κολομβία όπου ήδη προφυλακίστηκε και κρατείται σε φυλακές υψίστης ασφαλείας.

Το ζήτημα της σύλληψης και έκδοσης του Πέρες Μπεσέρα ήδη έχει προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων στη Λατινική Αμερική, από κομμουνιστικά κόμματα και άλλες λαϊκές οργανώσεις που ξεπερνά τα σύνορα της ηπείρου και ήδη διεθνοποιείται. Το σουηδικό υπουργείο Εξωτερικών ήδη έχει διατάξει έρευνα για να διαπιστώσει κατά πόσον η κυβέρνηση της Βενεζουέλας παραβίασε σειρά διεθνών συμφωνιών και συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των διπλωματών, τους πολιτικούς πρόσφυγες, την ασυλία, κ.ά. όπως τη σύμβαση της Γενεύης και της Βιέννης, το σύμφωνο του Σαν Χοσέ.

Τα ερωτηματικά όσον αφορά τις αποφάσεις και τις ενέργειες της κυβέρνησης της Βενεζουέλας είναι πολλά, ενώ η σιωπή της είναι ηχηρότατη, στάση που έχει δημιουργήσει έλλειψη εμπιστοσύνης και ανάμεσα σε πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν τη λεγόμενη «μπολιβαριανή διαδικασία» που ηγείται ο Ου.Τσάβες.

Η όλη υπόθεση με τον Μπεσέρα φαίνεται ότι «στήθηκε» από τον Πρόεδρο Σάντος, όπως ακριβώς όταν σαν υπουργός Εθνικής Αμυνας είχε στήσει την υπόθεση των «ψευδών ταυτοτήτων», δηλαδή τη δολοφονία αθώων που βαπτίζονταν από τις Ενοπλες Δυνάμεις ως «αντάρτες». Τώρα παρουσιάζει τον Μπεσέρα ως «πρεσβευτή» των ανταρτών των Ενόπλων Επαναστατικών Δυνάμεων Κολομβίας (FARC) και «τρομοκράτη», κατηγορίες που η κυβέρνηση Τσάβες έσπευσε να υιοθετήσει στο όνομα της κρατικής διπλωματίας και των καλών σχέσεων με την Κολομβία.

Ακόμη:www.eksegersi.gr/article.php?article_id=10188&cat_id=20

<< 1 | 2 | 3 | 4 | 5 >>

Topic: Blog

Δεν βρέθηκαν σχόλια.

Νέο σχόλιο